Gözlerim tamamen karardı.
Damarlarımdaki kan buz kesti, yerini katıksız bir nefrete bıraktı. Deniz kalabalığı yarıp bize doğru gelirken o çocuk elini siper edip Deniz’i durdurdu ve kendi gövdesiyle onu arkasına aldı.
Benim değerli olanımı... Benim canımı... Benden korumaya çalıştı!
İşte o an bardak taşmadı doğrudan parçalandı!
Aramızdaki mesafeyi nasıl kapattığımı, adımlarımı nasıl attığımı hatırlamıyorum. Yırtıcı bir hayvan gibi öne fırlayıp çocuğun tişörtünün yakasına öyle bir yapıştım ki kumaş yırtılma sesi bahçede çınladı. Saniseler içinde başımı geriye çekip tüm gücümle suratının tam ortasına amansız bir kafa attım!
"Sen kimi kimden koruyorsun lan?!"
23.Bölümden kısa bir kesit