🫘

2년 9개월, 진짜 너무 빠르지 않아?
          보이 플래닛 때까지 합치면 우리 함께한 시간이 벌써 3년이 훌쩍 넘었네.
          2023년 2월 2일부터 오늘까지, 참 눈 깜짝할 사이였어.
          
          데뷔하던 그날, 우리 밤새 스트리밍하던 그날들이 아직도 꼭 어제 일처럼 느껴져.
          헤어질 거란 걸 그날부터 알고 있었고, 마음의 준비도 나름 했었는데,
          막상 이렇게 진짜 그날이 오니까 하나도 괜찮지 않아.
          
          우리 참 예쁜 기억들 많았잖아.
          
          첫 콘서트, 첫 투어, 첫 예능,
          첫 음악방송 1위, 첫 음악 시상식.
          그 모든 순간들이 우리 모두에게 가슴 벅찬 시간들이었어.
          
          내 눈앞에서 조금씩 자라난 아홉 명.
          그때는 풋풋하기만 하던 아이들이
          지금은 제 자리에서 당당하게 빛나고 있는 모습 보면서,
          진짜 많이 자랑스러웠어.
          
          함께 자라준 너희 덕분에 나도 참 많이 행복했고,
          너희와 함께 보낸 이 3년이란 시간은 내 삶에서 가장 소중한 선물이야.
          
          고맙다는 말로는 이 마음을 다 담을 수가 없어.
          고맙다는 말이 오히려 가볍게 느껴질까 봐,
          그 말조차 쉽게 꺼내지지가 않아.
          
          사실,
          이렇게 빨리 이별 인사를 쓰게 될 줄은 상상도 못 했어.
          
          그래도,
          너희 아홉 명은 언제나 나의 ZEROBASEONE이고,
          나는 앞으로도 영원히 너희의 ZEROSE야.
          
          각자 가는 길이 달라져도,
          우리 마음은 여전히 같은 곳에 있을 거라고 믿어.
           너희가 걸어갈 모든 길을 응원할게.
          
          우리가 함께했던 모든 순간들은
          앞으로도 내게 가장 빛나는 기억으로 남을 거야.
          
          우리 다시 만날 거라고 믿어.
          꼭, 다시 만나자.
          언젠가, 우리 예전처럼 다시 마주할 그날까지는
          
          조금만, 안녕.
          
          그날까지,  잘 지내자.

ငါ့ရဲ့အတော်ဆုံးလေးတွေ မင်းတို့ တစ်လျှောက်လုံးမှာ အကောင်းဆုံးလုပ်နိုင်ခဲ့ကြတယ်။ ဒီလိုပဲ အကောင်းဆုံးတွေနဲ့ ကြီးပြင်းသွားကြပါနော်။ စတင်ခြင်းကလဲ မလွယ်ကူခဲ့သလို ခွဲခွာခြင်းကလဲ ခက်ခဲတဲ့အရာပါပဲ။ မင်းတို့နဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ရတာတော့ ငါတို့တွေရဲ့ အကောင်းဆုံးအရာတစ်ခုအဖြစ် ကျန်နေခဲ့မှာပါ။ ဒီအမှတ်တရလှလှတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပြီးတော့ ချစ်တယ်နော်။  
          
          ဒီစာကိုရေးတော့ လက်တွေ တုန်နေခဲ့တာ။ မငိုဘူးလို့ဆုံးဖြတ်ထားပေမယ့် ဒီအချိန်ကြီးထိတောင့်ခံ့ထားခဲ့ပေမယ့် မရဘူး။ ငိုတာလဲ ရပ်လို့မရတော့ဘူးပဲ။
          
          ဒါပေမဲ့လေ ငါတို့ မဝေးတဲ့ အနာဂတ်တစ်ခုမှာတော့ တစ်ခါလောက်လေးဖြစ်ဖြစ် ပြန်တွေ့ချင်ပါသေးတယ်။ 
          
          

အမိုက်စားideaတွေနဲ့ ပြန်လာခဲ့နော် စောင့်နေပါတယ်လို့

မျှော်နေမယ်နော်ㅠㅠ

သတိရလို့လာပြောပြတာ တကယ်တော့လေ Christmas Heaven မှာ extra ရှိတယ်ရယ်။ ခုလေးတင်ပြန်ဖတ်ပြီး သတိရလာလို့။ extra ကရှိတယ်။ မရှိတာက ရေးထားတာ "(

အမှန်အတိုင်းပြောရရင်လေ Crimson Oath နဲ့ Sin from thy lipsကို တအားဖတ်ချင်နေတာ။ ရေးတာက ကိုယ်တိုင်ဖြစ်နေတော့ update လဲ တောင်းမရနဲ့။ အားတဲ့သူတစ်ယောက်လောက် ဝင်ရေးပေးသွားကြပါလားဟင် "(

Apple-nim! I was rereading some of your stuff recently (yes, I’m still obsessed), and I just wanted to say—your stories always leave this warm, fluttery feeling in my chest. Like, Crimson Oath? Ugh, it hit me right in the heart. You seriously have a gift, and it’s so inspiring how your words still shine even when things get hard. (˶˃ ᵕ ˂˶) .ᐟ.ᐟ

Amorousness between two destined Boys က Flash stories လေးတွေပါပဲ။ စိန်ကူးပေါက်သလောက်အတိုလေးတွေပါ။ သုံးပုဒ်တော့ တင်ပြီးသားမလို့ အလည်လာခဲ့ကြပါဦးလို့ :3

Update မမျှော်ကြပါနဲ့။ ဒီလိုအခြေအနေမှာ အက်ပဲလ် ဘာမှတင်ပေးနိုင်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ ယောရောဘွန်းတို့လဲ ဂရုစိုက်ကြပါနော်။

သမိုင်း..သမိုင်း..တကယ်ကို စာအုပ်ထဲမှာ ကျန်ခဲ့ပြီပဲ.. စစ်ကိုင်းကောင်းမှုတော်ကြီးလဲ ပြိုတာ..စစ်ကိုင်းတံတားဟောင်းလဲပါသွားတယ်။ သိပ်သဘောကျတဲ့ ဦးပိန်တံတားလဲ ကျိုးတယ်၊ နန်းမြို့ရိုးလဲ ရစရာကိုမရှိတော့ဘူး....မယ်နုအုတ်ကျောင်းကိုလည်း တအားနှမြောတယ်။ ရွှေစာရံ၊ တံတားဦးလေဆိပ်နားက တံတား..အကုန် အကုန် ဘာမှကိုမကျန်တော့တာ။မွေးရပ်မြေလဲ ရစရာမရှိတော့ဘူး။ မြို့အဝင်က ရပ်တော်မူ စေတီနှစ်ဆူကိုလေ ဟိုးကလေးဘဝတည်းက တအားကြည်ညိုခဲ့တာ။ မြို့ဝင်ရင်လေ အဲ့ဘုရားနှစ်ဆူကို ဖူးရမှ။ မမြင်လိုက်ရရင် ရသလိုနောက်ပြန် ပြန်ကြည့်တာ။ မြို့ထွက်ပြီး အဖွားတွေဆီသွားရင်လဲဘအဲ့ဘုရားနှစ်ဆူဖူးပြီးမှသွားတာ။ အခုတော့ ရစရာကိုမရှိတော့ဘူး..လမ်းတွေလဲ တစ်စစီပဲ။ မွေးရပ်မြေကိုပြန်ချင်တာ အမှတ်တရတွေသိပ်များခဲ့တဲ့နေရာမလို့လေ။ လူတိုင်းက ကိုယ့်မွေးရပ်မြေဆိုသိပ်ချစ်တာ။ သေချညမနေဖူးခဲ့တဲ့မြေပေမယ့် အဲ့မြို့ကို သိပ်ချစ်တာပဲ။ မိဘနှစ်ပါးလုံးက အဲ့မြေမှာမွေး အဲ့မြေမှာကြီးလာကြတာ။ အမှတ်တရတွေက သိပ်ကိုမှပေါလွန်းတယ်။ သိပ်လှတဲ့ အဲ့မြေမှာ မရောက်ဖူးသေးတဲ့နေရာတွေ အများကြီးရှိတယ်။ အဖေတို့အမေတို့ပြောပြတဲ့ သူတို့ရဲ့ ပုံပြင်တွေ ရှိတဲ့နေရာတွေလဲ မသေချာတော့ဘူး။ တကယ်ကို သမိုင်းဆိုတာ စာအုပ်ထဲမှာပဲ ကျန်တော့တာပါလား....