Yaşamımın uzun bir zamanını o klasik, verilen cevapla insanların tatmin olması zor olan soruyu duyarak geçirdim. "Büyüyünce ne olmak istiyorsun? Veyahut "Hayalinde ki meslek ne?" Her zaman ilk büyümek isteyip istemediğimi düşünürdüm ama nafile zaman buna çoktan cevap verdi. Büyüyordum ve ben ne olmak istiyordum ya da olmak istiyor muydum. Hayalimde bir meslek grubu canlanmazdı, canlandıramazdım istediğim bu değildi. Belki de trafikte her korna sesinden sonra gelen o küfürleri duymamayı istedim. Doğan güneş ışığıyla içimin umut dolmasını, çöken gecenin karanlığında tek derdimin yıldızları saymak olmasını istedim. Mutluluk gözyaşları dökebilmeyi, her alınan derin nefesin içimde fırtına yaratmamasını, saçlarımın rüzgârla bir bütün olmasını istedim. Yağmurun insanları ağlatmamasını, müziklerin ruhumuza iyi dileklerle dokunmasını, insanların sahte olmamasını, doyasıya yazabildiğim şiirlerimin olduğu bir defter istedim. Aile denilen bağı hissedebilmeyi, evim denilen yerden kurtulmayı dilememeyi, sevilen şeylerin bir gün yok olmamasını İstedim. Yalnızlık hissine yabancılaşmak, sevmek ve sevilmek istedim ve daha nicesi. Tek istediğim şeydi mutluluk. Huzurla dolup taşmayı, ölümün olmadığı bir dünya istedim. Ama illa bir meslek seçecek olursam psikolog. Eminim bu onları tatmin eder, beni etmediği kesin.
20.03
