"Κάποτε, Οδυσσέα, είχα δει τον αδελφό μου, τον Πολυδεύκη, να μαζεύει κλαδιά και κορμούς ξερούς, για να φτιάξει ένα ρόπαλο. Θέρος βαθύ, Εκατομβαίων και το δάσος στον Ταΰγετο έβριθε οχιές, έχιδνες κατάμαυρες. Του κρατούσα συντροφιά, μαζί με τον γκρίζο μου επιβήτορα, για να γίνω μάρτυρας της επίθεσης μιας από δαύτες. Σαν σαΐτα όρμησε επάνω του, τυλίχτηκε γύρω από τον λαιμό του και τον δάγκωσε. Θέλησα να τον βοηθήσω μα δε με άφησε, με σταμάτησε με το ένα χέρι και με το άλλο, άρπαξε το μαύρο φίδι και του τσάκισε το κεφάλι σε μια πέτρα με ένα και μόνο τίναγμα. Τότε, τα μάτια μου έπεσαν στον λαιμό του. Χρυσό έτρεχε, όχι άλικο, ενώ η πληγή ιάστηκε μοναχή και μπροστά μου. Συνεχίσαμε τη συλλογή μας, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Το βράδυ, ο Πολυδεύκης μου εξήγησε ότι στις φλέβες του κυλούσε ιχώρα, το αίμα των Θεών, ολόχρυσο, καθώς πατέρας του ήταν ο Δίας. Άτρωτος ήταν, χειροδύναμος κι οξυδερκής παλαιστής, επομένως, κανένας δεν μπορούσε να τον δαμάσει."
~Ωραία, Άνασσα, Θεά~
Έρχεται οσονούπω... Ίσως, το δυσκολότερο πράγμα που έχω γράψει ποτέ ✨️
