Yorumlarını Asla kişisel algılamıyorum canım, aksine hikayemi bu kadar derinlemesine sahiplenip üzerine kafa yorman, karakterlerimi gerçek birer insan gibi görüp bu kadar güçlü tepkiler vermen bir yazar olarak beni inanılmaz mutlu ediyor. İyi ki varsın ve iyi ki bu eleştirileri benimle bu kadar açık yüreklilikle paylaşıyorsun. Bir yazarın en büyük besin kaynağı, okurundan gelen bu tarz canlı tepkilerdir.
Şiddet konusundaki o net duruşunu, feminist hassasiyetlerini ve Serhat karakterine duyduğun o yoğun öfkeyi çok iyi anlıyorum. Bir kadın olarak bu refleksini sonuna kadar destekliyorum ve saygı duyuyorum. Ancak meseleye bir yazar gözüyle, edebiyat penceresinden baktığımda durum biraz daha katmanlı bir hal alıyor. Gerçek hayatta şiddetin hiçbir mazereti, ama'sı veya 'bir kereye mahsus' olanı olamaz; bu konuda seninle tamamen aynı fikirdeyim. Fakat burası kurgusal bir dünya, bir edebiyat sahnesi. Edebiyatta karakterler 'kusursuz, her an doğruyu yapan, her fikriyle topluma örnek olan' robotlar olarak yazılırsa, ortada ne bir çatışma kalır ne de bir hikaye. Edebiyatı edebiyat yapan şey, insan ruhunun en karanlık, en hatalı ve en çelişkili yönlerini masaya yatırabilmektir.
Serhat'ın tutarlı bir karakter olmadığını düşünüyorsun, aslında o kendi içinde çok tutarlı bir sancı yaşıyor. Serhat; modern bir dünya vizyonuyla büyümüş olmasına rağmen, içine doğduğu ve genlerine işleyen o feodal, ataerkil zihniyetin prangaları arasında sıkışıp kalmış, kendi içinde büyük çelişkiler yaşayan bir adam. O düğün gecesi sergilediği o berbat, o iğrenç davranış; onun o feodal karanlığa yenik düştüğü anı simgeliyordu ve hayatının en büyük, en geri dönülemez hatasıydı. Ben orada o şiddet eylemini asla meşrulaştırmadım, övmedim ya da arkasına sığınılacak bir bahane üretmedim; sadece bir insanın zihniyetindeki o en karanlık noktayı, düşebileceği en dip yeri gözler önüne serdim.
