Yaxi

Selamm. Ben Men Cale Nale'nin yazarı, kalppsikolojisi! Yeni kurgum 'Muslim Group'u yayınlamış bulunmaktayım. Siz de davetlisiniz! 

Sakın ümidini kesenlerden olma. Şüphesiz Allah sabredenlerle beraberdir.” (Hicr, 55 / Bakara, 153)
          •

Yusuf (a.s.m) kuyudan saraya çıktı.
          Musa (a.s.m) denizi yarıp geçti.
          İbrahim (a.s.m)’e ateş serin oldu.
          
          Hayatta bizi zorlayan imtihanlardan geçerken Allah’tan ümidimizi kesmememiz gerekiyor.
          Çünkü bize bizden daha yakın, daha şefkatli, her şeyimizi bilen ve işiten bir Rabbimiz var.
          
          “Ey kendi aleyhlerine olarak günahta haddi aşan kullarım! Allah’ın rahmetinden ümit kesmeyin. Allah dilerse bütün günahları bağışlar.”
          
          (Zümer, 53)

Sabır bir zayıflık değil; gücün en saf hâlidir. 
          
          İnsan susar, Allah duyar.
          İnsan bekler, ALLAH görür.
          İnsan sabreder, RABBim karşılığını kendi eliyle verir.

Sabretmek, sadece “dayanmak” değildir.
          Sabır, kalbin ALLAH’a güvenerek, doğru duruşunu bozmayıp beklemesidir. 
          
          ✅ 1. Beklemek değil, doğru durmak 
          
          Sabır: “Bir gün geçer” demek değil, geçene kadar kişiliğini korumaktır.
          Kötülüğe dönmemek, pes etmemek, hırçınlaşmamak.
          
          ✅ 2. ALLAH’a güvenmek 
          
          “RABBim benim yanımda, gördüğüm görmediğim bütün yolları biliyor” diyebilmektir.
          Bu güven, sabrı güçlendirir.
          
          ✅ 3. İçindeki ateşi kontrol etmek 
          
          Öfkeyi, kırgınlığı, ağrıyı yönetmek.
          Hepsini bastırmak değil;
          hepsiyle usulca başa çıkmayı öğrenmek.
          
          ✅ 4. Doğru zamanı beklemeyi bilmek 
          
          Her şeyin bir vakti var.
          Sabır, o vakit gelene kadar duruşunu bozmadan yürümektir.
          
          ✅ 5. Kendini terk etmemek 
          
          “Ben dayanıyorum çünkü değeri var.”
          Bu, sabrın en derin hâlidir.

Kendine has olmak; aslında kim olduğunu hatırlama sürecidir. Çoğu zaman başkalarının beklentileri, toplumsal kalıplar ya da “nasıl biri olmam gerektiği” düşüncesi, insanın kendi sesini bastırır. Bu ses o kadar uzun süre bastırılır ki bir noktada kişi, gerçekten ne istediğini, neye ihtiyaç duyduğunu, hatta ne hissettiğini bile ayırt etmekte zorlanabilir. Kendine özgü olmak işte bu karışıklığın içinde kendi sesini yeniden duymaya çalışmaktır.
          
          Herkesin içinde bir “öz” vardır; bazen korkular, bazen alışkanlıklar, bazen de kabul görme isteği o özü gölgede bırakabilir. Bu gölgeleri fark etmek, kendine dönmenin ilk adımıdır.
          
          ♦️Peki bu süreçte ne yapılabilir?
          Belki önce durup dinlemek. Gün içinde hangi anlarda gerçekten “ben buyum” dediğini fark etmek. Hangi ilişkilerde ya da ortamlarda kendi sesinle konuşamadığını gözlemlemek. Kendine zaman tanımak, hislerine alan açmak. Çünkü her fark ediş bir adımdır.
          
          Kendine has olmak bir sonuç değil, bir süreçtir. Bitmeyen bir yolculuk gibi. Kişi bu yolculukta kendini tanıdıkça, başkalarının tanımlarıyla değil, kendi gerçeğiyle var olmayı öğrenir. Ve belki de en çok o zaman, yaşam biraz daha hafif, biraz daha gerçek hissedilir.

Ya o kadar kararsızım ki veranın özel gücü ne olsun diye. Bir tarafım diyor ki insanı tanrılaştırma diğer tarafım diyor ki bu sadece fantastik kurgu 

Gt

Eğer sıkılıyorsan 2050 yılında geçen birbirinin alternatifi 2 kurgum var Leylim de helals sevda varken Mutmainde aşkullah var hangisini istersen okuyabilirsin. Tabi eğer vaktin varsa

https://youtu.be/6Nw12F9shEM?si=2PqutBS3ovO3QPHj
          
          Çok sevdiğim bir zikir sen de bil istedim < 3