Ve.. Mutlu olmak isyorum artık ağlamak istemiyorum. Hayat bana 2025'te dünyanın kaç bucak olduğunu, canımın ne kadar yandığını, bu yalan dunyanın ne kadar boktan bir yer olduğunu gösterdi. Evet çok mutlu bir yıl olduğunu söyleyemem, hatta hiç değildi. Bütün arkadaslarımı kaybettim, kendimi yanlız hiss ettim, yeri geldi dışlandım, terk edildim. Ama yine de buradayım, yaşıyorum sanırım yani. Hayatta hiç bir zaman sevdiğim kadar sevildiğimi hiss etmedim. Ben hep yarımdım hep öyleydim. Çocukken bile.. Hep o çizgi filmlere bakıp hayatımın öyle olmasını isterdim ama hep tersi oldu, travmalar, bağırmalar, kırılan tabaklar ve kalpler. Yarım kalan bir kız çocuğu ve kendini iyileştirmeye çalışan erken büyümüş bir kız. Evet ağladığım günler kadar olmasada güldüğüm günlerde oldu ama hep buruk, hep eksik... Ben sadece gerçekten sevilmek istedim, biri beni fark etmesini istedim. Hep üzgün olan insanların yanında oldum ama canımı en çok yakan onun gözlerine bakıp "iyi ol" dediğim zamandı. Evet büyük bir kazık yedim, hakkımda yalan konuşuldu, anneme bile anlatamadım, kimse anlamadı, hep 'siktir et' dediler ama olmadı yapamadım.. ama artık bu yeni yılda bunların hiç birini yaşamak istemiyorum. Artık mutlu, huzurlu olmak istiyorum... Artık sevilen bir kadın olmak istiyorum... Yeter ben artık ağlayınca bile gülmek istemiyorum, ağlamak istediğim zaman bile mecbur gülmek istemiyorum, gururumun yerle bir olmasını istemiyorum. Kimse beni anlamaz bende başka.. bazen annem diyor ya 'sen çok bencil bir çocuksun' hayır anne ben yarım kalmış, birini sevmeye korkan ve kendini göstermedigim bir çocuğum. Anne ben senin çocuğunum.