Yıldız Gök

'İmanım kadar biliyorum' diyordu bazı konuşmalarda. oysa hiçbir şey bildiği yoktu ama haklıydı, imanı kadar biliyordu.
          İmanı olmayan bir insan ancak bu kadar bilir zaten...

geçen zaman değil yaşadıkları büyütür insanı.

İnsanın rengi herzaman bellidir önemli olan görebilmek. İyi gününde yanında olanın yüzüne bakmak gerekli yüreğini okumak istercesine. Mutluluğunla mutlu oluyorsa ve kara gününde yanında oluyorsa gerçek dosttur. Herkes iyi günde rol yapıp yanında kalır, kötü günde yanındaymış gibi davranabilir. Ama sen mutlu iken mutsuz olup kıskanıyorsa illaki belli eder. Dediğim gibi önemli olan görebilmek...

Belki bugün miladdır herkes için.
          İnsanlık için, doğa için, hayvanlar ve en önemlisi benim için.
          Belki beklediğim mucize gerçekleşmiştir kim bilir.
          Kimsenin mutsuz olmaması hep mutlu olması dileğiyle..

Mutlu olmalıyız bu hayatta. Herşeye rağmen mutlu olmalıyız.
          Hak etmesekte mutlu olmalıyız, çabalama'dan...
          Mutlu olmak için hak etmek veya çabalamak gerekmemeli. Eğer bu hayattaysak, hayatın bunu bize vermesi şart.

Mucizeler gerçek mi?
          
          Bir mucize olsa ve herşey yoluna girse, hayatta nefes alıp yaşamaya değer bir yer olurdu belki.

Herkes gece yarasından bahseder. Uyuyamamaların'dan , unutamadıkların'dan ve ağlayışlarından bahseder.
          Geceyi kötü yapar, yanlız bırakan geceymiş gibi davranırlar. Oysa herkesin aksine, hemen gece olsada bu dünyayı terkedebildiğimiz rüya alemine geçiş yapsak keşke.

Gelecek hep geçmişin gölgesinde kalacak ve hiçbir zaman güzel olmayacak.
          
          
          Hayatınıza öyle insanlar alın ki;
          Sizi bir papatyanın narinliği,
          Bir istiridye'nin koruması,
          Ve bir serçenin gözyaşı kadar çok sevsin..

Hiçbir işe yaramayan sevginizi, papatyalara sormayı kesin!.
          Kelebeklerini bekleyen papatyalara kıymayın artık, o kıytırık sevginiz için..

Ve bazen hiç kimsenin kırmadığı kadar kırmaktı sevgi..