yavaşça azalıyorum küçülüyorum belki de ruhumu kaybediyorum ama hala gülüyorum sonra duruyorum aslında bir sokaktayım sokağın başını görüyorum peki ya çıkışı umutsuzca kafamı evlere çeviriyorum her bir pencerede ayrı ayrı kafalar hepsinde de ayrı ayrı saç renkleri var ne şahane duruyorlar diyorum içimden ama sesli konuşmuşum ki hızlıca geri kaçıyorlar artık o renkli kafaları da görmez oluyorum onları korkuttuğum için nefret ediyorum kendimden yine de hala buradan çıkmam lazım