Yudum Karakuş

Yudum başaracak mıyım sence 

Ben çiçekleri severim bayım. Her birinin ayrı bir hikayesi vardır. Renkleri kokuları başkadır. Öylesine güzeldir ki her biri. Kimi vahşi bir gururdur kimi narin bir zarafet. Kiminin üzerine basıp ezip geçtiği bir ottur belki kiminin yüreğinde küçük kıvılcımlar yakan ateştir.
          
          Ben çiçekleri severim bayım en çokta çiçek getiren elleri severim. Yüzüme gülümseme konduran düşünceyi severim. Çiçeğe baktığında beni gören kalbi severim.
          
          Çiçekler bahane bayım ben severim. Sevmeyi severim. Büyüyen bedenimde çocuk kalmış o ruhu görmeyi severim. 
          
          Sizi bayım... Sizinle geçen anıları severim, gülmeyi, ağlamayı, aşkı, sefayı, cefayı, içimdeki yaralı ama gülümseyen çocuğu... Sizinle iyi yahut kötü her şeyi severim. 
          
          Evet bayım ben sizi severim. 
          
          Ve yine evet bayım iyi kötü doğru yanlış düşünmeden yaparım bunu sadece severim. 
          
          Bazen sevmek yetmez bilirim ama yine de severim ben sizi...

Benim kıymetli yazarım keşke senin o yeşil gözlerinin değdiği bir yerde yaşama şansım olsaydı. Bak yine dağıldım ve yine kimseye bir şey anlatamıyor olmanın ağırlığı bastı beni. 

İnsan içinde heyecan uyandıran o küçük umudu kaybetmemeli. Bir müziğin ezgisinde hafifçe sallanan bedenindeki küçük keyfi, belki okuduğunda altını çizdiği bir cümlenin zihninde uyandırdığı düşünceleri, bir kır çiçeğinin taze kokusunu... Ne bileyim belki soğuk bir kış sabahında aldığı ekmeğin sıcaklığını, küçükken en sevdiği oyuncağın hikâyesini... 
          
          İnsan kalbinin varlığını hissettiği şeyleri unutmamalı. İçindeki sevgiyi canlandıran cemrenin toprağına bereket getirmesini diri tutmalı daima. Hem de öyle büyük şeylere bağlamamalı umudu. Çoğu zaman bir şeyleri bağlamak için incecik bir ip gerekir bazen o bile gerekmez. O yüzden belki de iki küçük ince parçanın ucuna bağlı kalmış birkaç parça umudu kaf dağında görüp de kendimize sevgiyi haram kılmamak gerekir. 
          
          Hayat bu kadar kısayken belki de sadece mutlu olmak için basit yaşamak gerekir. Koca bir çınar ağacının gölgesinde tek solukta okunan bir hikâye gibi yaşamak ömrü. Tek bir gün. Güneşin doğuşu ve batışı arasında karanlığın aydınlandığı güneşin yüzüne yansıdığı bir sabah ile başlayıp hafifçe esen bir meltem rüzgarı ile son bulan bir gün gibi. Öylesine basit öylesine sade. Öylesine mutlu öylesine huzurlu. Bir ağacın gölgesinde tek bir gün gibi. Güvende... Yüzüne vuran güneşin sıcaklığı gibi içini ısıtan bir sevgi ile başlamalı... Esen rüzgarın serinliğiyle veda etmeli... 
          
          Basit yaşamak gerekir hayatı, sevmiyor denilerek koparılmış bir papatya yaprağını sevecek kadar basit bir o kadar sevgi ile yaşamalı...
          
          Yaşamalı hayatı... Sevgi ile... Yaşamalı...
          

Kalınca sebepsiz bir başıma 
          Hatıralar beynimde dans ediyor 
          Günahlarım dizilip bir bir karşıma 
          Sanki birer birer intikam alıyor 
          
          Sen de benim hatalarımdan birisin...

Mare bebeğim 8K olmuuuuuş. 
          
          Yeni yıl ne güzel geldin hep böyle güzel geçmen dileğiyle...
          
          Sizleri çok seviyorum öptüm çooook ♥️

Yanımdasın, susuyorsun
          Susuyor, konuşmuyorsun
          Bakıyor, görmüyorsun
          
          Dokunsan donacağım
          İçimde intihar korkusu var
          Bir gülsen ağlayacağım, bir gülsen
          Kendimi bulacağım...

Bitmek, bitirmek bir şeyin bitiyor olması...
          
          İnsana hep bir sonu çağrıştırır hep bir hüzün bırakır yüreğine. Sanki bitmek bitiyor olmak hep bir daha geri gelmeyecek bir şeyden ayrılmak gibi gelir. Ve bazen ayrıldığımız her neyse ona hiç sahip olmamışızdır.
          
          Kimi zaman bir otogarda arkasından el sallayıp uğurlamadan sessizce gidişlerdir can yakan bitişler. Kimi zaman biz farkında olmadan zamanın alıp götürdüğü çocukluğumuzdaki masumiyettir. Kimi zaman da bir umut gerçekleşir diye kalbimizin en saf masum tarafında kurduğumuz hayallerin bitişidir. Söyledim ya bazen biten aslında hiç sahip olmadığımızdır diye. Öyledir insan bazen sahip olmayı istediğinden de vazgeçebilir bitirmek aslında biraz da vazgeçmektir.
          
          Onca yıl uğruna mücadele ettiğin emek verdiğin ne varsa artık o şeyi harcadığın zamana emeğe mücadeleye layık görmemektir vazgeçmek. Vazgeçmek de bir bitiriştir. Ve gidenden çok belki de kalan vazgeçer sevmekten, güvenmekten, hayal kurmaktan... Güzel olan her şeyden biraz biraz vazgeçmek. Yeni bir güne farklı bir ben olarak başlamaktır.
          
          Evet bir şeylerin bitmesi aslında bir veda olmaktan öte başlamaktır da. Yeni bir hayata seni bekleyen güzel günlere başlamak bazı şeylerin yokluğunun varlığının acısından daha mutluluk verici olduğunu bilerek başlamak. Acıyla pişmek, veda ile yeşermektir.
          
          Hani derler ya bir tohum bitti bu kızıl topraktan diye. Bitmek aslında yeşermektir. İnsanın kan kızılı kalbinde acı ve belki gözyaşı ile yoğrulmuş o tohumun güneşli ve güzel günlerde mis kokulu bir çiçek gibi yeşermesidir, bitmek. Bitmek bir vedanın ardından gelecek güzel günlerin başlangıcıdır. Bitmek karanlığın aydınlığa kavuşmasıdır. Bitmek yeni bir yoldur. 
          
          Bitmek belki bir vedadır ama bitmek en çok yaşamak için topraktan kafasını kaldırıp nefes almaya çalışan yabani bir ottur. 
          
          Bazen bitirmek ise bir veda değil bir cana hak ettiği yaşamı sunmaktır. Ve biz insanlar vedalara sığdırırız yeni başlangıçları biter ve başlarız.

Öncelikle hepinize merhabalar,
          
          Çok yoğun bir sürecin içerisinde olmama rağmen burası ve sizlerle olmak bana kendimi biraz olsun farklı bir dünyada hissettiriyor. Desteklerinizi görmek bir şeyler başarıyorum/z hissini yaşamak çok güzel inanın ki.
          
          Ve sizlere yeni birkaç haber vermem gerekiyor sanırım. Mayıs ayında bir dergi için çalışıyordum sizlerle de konuşmuştuk derginin dizgi aşamasını bitirdik ve yılbaşı olmadan elime geçecek inşallah. Bu ikinci dergim olacak ama hissettiğim heyecan hiç değişmiyor.
          
          Gelelim bir diğer haberimize. Biliyorsunuz Mare benim gözbebeğim ve sizlerle uzun ve güzel bir yolculuğun içerisinde ve evet sizlerle birlikte nerdeyse 300 küsur sayfalık bir kitap haline geldi hak verirsiniz ki bu tempo benim için de hayli yorucu ilerliyor. Dolayısıyla Mare için sezon finaline doğru adım adım diyebiliriz. Sezon finali için son dört bölümümüz olacak şekilde bir planlama yaptım. Bölümleri bellirli aralıklarla paylaşacağım sonrasında ise mare'nin zamanı gelinceye kadar (merak etmeyin ondan çok ayrı kalamam sadece ufak bir mola diyelim) sizlerin elinle büyümesi için yine sizlere emanet edeceğim.
          
          Ve bu süreç içerisinde sizlerle yeni bir kitap paylaşacağım. Hazırlıkları ve fikri beni çok mutlu eden ve aynı zamanda heyecanlandıran bir kitap kendisi.
          
          Hem Mare'nin sezon finali bölümleri hem de yeni kitabım için beklemede kalın ve her zaman olduğu gibi yanımda olduğunuzu hissettirmeye devam edin çiçeklerim sizleri çok seviyor ve minnettarım ♥️

Düşünmek...
          
          Düş kökünden türemiş bir kelimeymiş ilk duyduğumda düşmek sanmıştım sonrasında hayal etmek olan düş kelimesi olduğunu öğrendiğimde aaaa mantıklı geliyor aslında demiştim. 
          
          İnsan zihninde hayal ettiği birbiri arasında bağlantı kurduğu şeyleri düşünüyor bir nevi. Bir renk görüyor mesela herhangi bir manzaranın içerisinde dikkatini çeken, bazen bir çiçek kokusu hatırlatıyor ona çocukluğunda koşturduğu bahçenin çimlerini ya da kulağına doluşan bir melodi içerisinde bir şeyleri uyandırıyor.
          
          Düşünmek bu ya insan yaşadığı ile yaşamak istediği arasında bir köprü kuruyor belki de. Kimi için tutunacak bir dal kaçacak bir yer sığınacak bir liman oluyor düşünceleri. Kimileri içinse en büyük düşmanları kesiliveriyor tüm cesaretini bir anda kıran cellatlar oluyor. 
          
          Kimimiz mavi bir özgürlükte kanat çırpmayı düşünürken bir diğerimiz mavi bir derinlikte boğuluyor. Aynı maviyi gören göz değişiyor düşünen zihnin değişmesi gibi. 
          
          Öyle ya insan da biraz böyle insan oluyor. Adına insan diyoruz ama aslında her biri birbirinden bağımsız bir o kadar da birbirine muhtaç canlılarız. Her birimiz düşlerin arasına gizlenmiş düşüncelerin girdabında savrulup duruyoruz.
          
          Bazen çıkma umuduyla bazen ise boğulma korkusuyla. 
          
          Ve aslında şimdi daha da iyi anlıyorum ki düşünmek biraz da düşmektir. Zihninin seni götürdüğü yerde düşmek. Sonrasında düşünmek ayağa mı kalkmayız yoksa daha da mı batmalıyız çamura? Belki bir düş kurmak gerekir bir rüyadan hallice gerçekliğinin var oluşunun garantisi olmadan bir umut bellemeliyiz kendimize ya da bir cellat kesilip başımıza idam edilecek günümüzü beklemeliyiz?
          
          Hepimiz düşeriz peki ya düşlerde nasıl düşünmeliyiz?
          
          (Bu gece de böyle bir overthink yapalım iyi geceler)