ZIONA_PHUT
"စာရေးဖို့ လမ်းစကို စတင်ရွေးချယ်ခဲ့တုန်းက... 'ငါ ဖြစ်အောင် လုပ်မယ်၊ ငါ တကယ် ဝါသနာပါတဲ့အရာကို ဒီအချိန်မှ မလုပ်ရင် ဘယ်အချိန် လုပ်မှာလဲ' ဆိုတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တွန်းအားပေးမှုလေးတစ်ခုနဲ့ပဲ ဒီဝတ္ထုလေးကို စတင်မွေးဖွားခဲ့တာပါ။ အခုဆိုရင် စိတ်ကူးသက်သက်ပဲ ရှိခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းလေးက အပိုင်း ၂၅ ထိတောင် ခရီးပေါက်လာခဲ့ပြီပေါ့။
စရေးခါစ... ကိုယ့်ရဲ့ ပထမဆုံး ဖန်တီးမှုလေးကို လာဖတ်ပေးတဲ့ စာဖတ်သူ ဆယ်ယောက်လောက် ရှိလာတုန်းကတင် ပျော်လို့မဆုံးခဲ့ရတာ အမှန်ပါ။ ဒီလိုနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးလို့ လာခဲ့တဲ့ စာဖတ်သူ အရေအတွက်ဟာ တစ်ရာကနေ တစ်ထောင်အထိ ပြည့်လာခဲ့တဲ့အခါ... ရင်ထဲမှာ ပျော်ရွှင်မှုတစ်ဝက်၊ စိုးရိမ်စိတ်တစ်ဝက်နဲ့ ဒွိဟဖြစ်ရပြန်ပါတယ်။ 'ငါ့စာဖတ်သူတွေ စိတ်ကျေနပ်မှုရအောင် အကောင်းဆုံး ရေးနိုင်ပါ့မလား' ဆိုတဲ့ အတွေးတွေကလည်း ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွေအထိ နှိပ်စက်လာခဲ့တယ်။
ဇာတ်လမ်းက ရှေ့ကို ရောက်လာလေလေ... 'ငါ တကယ်ပဲ အကောင်းဆုံး အဆုံးသတ်ပေးနိုင်ပါ့မလား' ဆိုတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်က ပိုပြီး ကြီးစိုးလာလေလေပါပဲ။ စာဖတ်သူတွေအပေါ်ကိုလည်း အားနာစိတ်တွေ တနင့်တပိုး ဖြစ်လာမိတယ်။ တကယ်လို့... ငါသာ ထင်သလောက် အကောင်းဆုံး မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘဲ လမ်းတစ်ဝက်မှာတင် အရှိန်အဟုန်တွေ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရင်... ဆိုတဲ့ အတွေးဆိုးတွေက စိတ်ကူးအိမ်မက်တွေကို ခြောက်လှန့်နေဆဲပါပဲ..."
