_-chiron-_

Yaşadıklarım kolay değildi ama beynimin içine bile  sahip olamıyorum... 

Biraz önce bir kuş gördüm. Yuva yapmaya çalışıyordu ama tek başına. 

Bazen seni anlayacak tek kişi bile kalmaz. Gözün kimseyi görmek istemez. O sevdiğin insanlar seni anlamayan ve kendilerini geriye çeken varlıklara döner. Acı verici olan anlaşılmamak değil. Çevrenin seni hiçbir zaman anlayacak kişilerden oluşmamasıdır. 

Benden uzak durun... Yeter... 

Kendinle tanın, kendinle var ol demişler. 
          Ne soy ad, ne genlerinin sana sunduğu asil denilebilecek türe sahip bir genetik. Hep bir bütün olduğum ismim vardı benim. O ad çevresinde kendime rahatlık çevrelediğim. Yabancı geliyor oysa şu an. Can yakıcı, orası kesin. Ama sesler susmuyor... Kimsin sen sorusuna verdiğim cevabı neden kabul etmiyorlar ki?

Bir insanı en çok hayalleri yaralar artık gözümde.
          Ne görülmeyişi, ne duyulmayışı.
          Bir hayal içinde binbir duygu yeşertir insanoğlu. 
          Kadimde kalıp önemsiz bir kısmı olduğu zaman, o duyguların insanı kendisiyle öldüreceği kesin

Dünya daima adaletin yerine küçük pay biçti. Bu yüzden kendi adaletini kendinin yaratman gerektiğini gözümü açtığımda öğrettiler.
          
          Kendi yarattığın adalet, vicdanın ve vicdansızlığın eseridir, bundan ibarettir.

Korkak olmak bir tercihtir. Cesaret örneği değil.
          -Mavi