"රචකයෙක්ට අන්තිමේදි ඉතුරුවෙන එකම දියමන්තිය පාඨකයන්!"
මේ දවස්ටික හරිම අව්ල්. මං ගෙවන ජීවිතේ එච්චර සුන්දර නෑ ළමයි. මට නිදහසක් හොයන්න උත්සහවත් කරන්න බැරි තරම්. කරන්නම දෙයක් නැති තැන, ඔහේ හිස්කමින් ජීවිතේ දුවද්දි, කාලෙකට කලින් ඩිලිට් කරලා දැම්ම තැඹිලි පාට ඇප් එක මන් ආයෙ දාගත්තා!
විශ්වාස කරන්න, මට ඇඩුනා!
වනමල 1 million ගහන්න හුගක් කිට්ටුයි. දැකපු නැති කමෙන්ට්ස් තොගයයි! මං මගෙ මුලු ජීවිතේම චුට්ටකට නතර කරලා මමම ලියපු කතාව හරි ආසාවෙන් කියවන්න ගත්තා. කියවන කියවන වචනයක් ගානේ, කියවන කියවන කමෙන්ටුවක් ගානේ මට දැනුනෙ පුදුම සතුටක්. කියාගන්න බැරි නිදහස් සතුටක්! දවස් 2කින් මම මුළු වනමලම කියෙව්ව්වා. මැරිච්ච හැගීම් ආයෙ පණ ගහද්දි, නැතිවුන නිදහස් හැගීම් ආයෙ මගෙ හිතේ රජවෙන්න ගනිද්දි, මට දැනුන දේවල් කියාගන්න වචන නැති තරම්.
අන්තිම චැප්ටරේ තිබ්බ හැම කමෙන්ටුවක්ම කලේ මාව අඩවපු එක. දුකින් නෙවෙයි, දරාගන්න බැරි සතුටකින්! Comment section එකම පුදුම positive. මගෙ ළමයි හැමෝටම මන් හුගාක් ආදරෙයි!
ඉතින්, ඇත්ත නේන්නම්. රචකයෙක්ට අන්තිමට ඉතුරු වෙන එකම දියමන්තිය තමයි පාඨකයො කියන්නේ. හැමදේකටම හුගාක් ස්තූතියි ළමයි!
Thank you! ❤️