පුංචි ඉඩක් ගන්නම්..සමාවෙන්න .
පොඩි කොල්ලා හැරිලා ආයෙත් දුවන් ගියා වේගෙන්..මොන මගුලකට දේශප්රියකාරයා මට එන්න කියන්නේ...මම බෑග් එකත් දාන් වේගෙන් office එක දිහාවට ඇවිදන් ආවා.ඉස්සරහට හම්බුන චිරාත්ටත් විස්තරේ කියලා ඌ අතේ බෑග් එක prefect room එකට යවලා principal sir ගේ office room එක දිහාවට ඇවිදන් ගියා.
" කොහෙද ලමයෝ ගියේ..පණිවිඩ කීයක් යැව්වද...යන්න ඇතුලට .සර්ට තරහත් ගිහින් ඉන්නේ."
දීප්ති මැඩම් මාව දැකලා කියාගෙන කියාගෙන ගිහින් office එක පැත්තට තල්ලූ කරන් ගියා.
" Excuse me, sir, may I come in?"
"Yes, yes, come in… we’ve been waiting for you. "
සර් අමුතු හිනාවක් දාන් මට කියලා ඉස්සරහින් මට පිටුපාල ඉන්න මනුස්සයාට කියද්දී මම ඒ මනුස්සයාට අවධානෙ දුන්නා...එයාගෙයි මගෙයි ඇස් ගැටුන තප්පරේ කොච්චර ගල් කරන් ඉන්න ට්රයි කරත් මගේ හදවත වෙඩරු පිඩක් වගේ උණුවෙලා ගියා...දවස් දෙකක් හාවක් හූවක් නොතිබුණු මනුස්සයා මගේ ඉස්සරහා ඉදන් ඉන්නවා...අයියා අමුතූ බැල්මකින් මගේ දිහා බලද්දී මම එයාගෙන් ඇස් අහකට ගත්තා අමාරුවෙන්..ඊට පස්සේ අත් දෙකත් පස්සහට බැදන් පහසුවෙන් හිටගෙන සර් ලගින් හිටගත්තා.
" විහංස පුතාව හම්බෙන්නම ඕනේ කිව්වනේ මිස්ටර් වීරවර්ධනට...මිස්ටර් වීරවර්ධනට කියන්න , ඔබතුමා තමා මේකේ සම්පූර්ණ ගෞරවය ගන්න ඕනේ.මේ විදිහට තරගාවලි සංවිධානය කරලා විහංස පුතාලා වගේ සැබෑ දක්ෂයෝ එලියට ගන්න එකේ සම්පූර්ණ ගෞරවය ඔබතුමාලට තමා හම්බෙන්න ඕනේ."
කොහෙන්ද මේවට හිනාවෙන්න ඕනේ.පස්ස පැත්තෙන් තමා මේවට හිනාවෙන්න ඕනේ..මම බොරු හිනාවක් ඇදන් සර් දිහාම බලාන් හිටියා..වැරදිලාවත් මට එහායින් ඉදන් ඉන්න ඩෙවින් වීරවර්ධන දිහා බැලුවේ නෑ..ඒත් side eye එකෙන් පේනවා මිස්ටර් වීරවර්ධන බලන් ඉන්නේ මගේ දිහා කියලා..
https://www.wattpad.com/story/405661664?utm_source=android&utm_medium=link&utm_content=story_info&wp_page=story_details_button&wp_uname=YaSH-WaSs
( අවුරුදූ 18 දී ක්රිකට් හීනයක් කරගත් විහංස , ජීවිතේට හිතන්න් නැතුව ඇති ඩෙවින් වීරවර්ධනගේ මුණ ගැසීම පිත්ත අතැරලා නීතීය අතට ගන්න තත්වයට පත්කරයි කියලා.
ලංකාවේ නූතන සමාජයේ සමලිංගිකත්වයට තියෙන සැබෑපැතිකඩ සමග ආදාරය කුතුහලය තුලින් ගලායන විහංසගේ කතාව.)
" ඔයාට ඒක ගොඩක් අමාරුද ? "
"හ්ම් ? "
" ඔයාගේ ඇත්ත ජීවිතේ ? "
"ඔව්.හුගක්."
අයියා මගේ දිහ බලලා හිනා උනා.
