@_prangalar-
şerefe yavuz
sırtlandığım tüm şeyler o kadar fazla ki artık dayanamıyorum.yere çöküp hıçkıra hıçkıra ağlayasım var ama yapamıyorum.o kadar yalnızım ki sen bile beni anlamıyorsun.senin için ne kadar fedakarlıklar yapıp çabalasam da bunları görmemek için elinden geleni yapıyorsun.söylesene hiç mi değerim yoktu.artık şuna inancım tam 'her şeyin bi bedeli olmak zorunda'.sevmenin ve sevilebilmenin bile.vay halimiza mujgan
bazen şeytan diyor ki git yanaş şuna
anlat içinden geçenleri
kapıldım olur olmaz düşüncelere
daha mı çok gülsek artık
biraz fazla ağladık
gam bitmez biliyorum
kader de tükenmez amma
umudumuz hep baki
inancımız tam değil mi
mavi yeşil turuncu sarı
renklerden mi konuşsak
uçsuz bucaksız hayallerimizi
en sevdiğimize boyasak
Mavi mavi gözlerinde hep sitem mi var?
gel yalanlar söyle
seni sevdim de
kendi kendime konuşurken bide cevap verdiğimi fark ettim
önemsemiyorum
Jest hanım, umarım beni hatırlıyorsunuzdur.
bir tane aspirin mi iki tane parol mu
insan dokunuşu ilk iletişim şeklimiz. güven, emniyet, huzur hepsi de bir parmağın dokunuşunda saklı ya da yanağınıza değen dudakların temasında. mutluyken bizi yakınlaştırır, korktuğumuzda bizi rahatlatır, tutkuluyken (ve aşıkken) heyecanlandırır ve aşıkken sevdiğimizin bir dokunuşuna ihtiyaç duyarız nefes almaya ihtiyacımız olduğu kadar ama ben o dokunuşun değerini anlayamadım, onun dokunuşunu, onu kaybedene kadar
