Kendimi iğrenç, mide hulandırıco ve var olmaması gerekiyormuş gibi gissediyorum. Şimdi uyutsam ölücekmişim ama uyumazsamda çektiğim kalp ağrısı geçmicekmiş, mide bulantım yüzünnden kusucakmışım ve başnağrımdan kafamın patlicağını hissediyorum. Her şeyi silmeli miyim? Unutmalı mıyım? Baştan başlayabilir miyşm? Bilmiyorum. Korkuyprum. Korkum canımı yakıyor ve kendimiölücekmiş gibi hissediyorum. Burda ölenlerden biri olmak istemiyorum... ama ölmek zorunda mıyım? Bu geceyi atlatabilir miyim? Bu gece her şeyi kendimce yoluna sokabilir miyim? Biri benş tekrsr sevebilir mi? Severse neden? Hiçbirinin cevabını bilmiyorum ve bilinmezlik korkutucu. Sorularımın cevaplarını alamamak beni öldürüyor... sadece acı çekmek için mi burdayım? Eğer öyleyse Tanrım lütfen sadece bitir şunu... merhamet et bana! Yakınımdaysan sadece bana merhamet çünkü ben kendime merhamet edemiyorum. Midem bulanıyor, keşke sadece her şey biraz sona erse... ama ermiyor. Ermiyor işte! Sonsuza dek acı çekmekmistemiyorum! Sadece biraz olsun... BİRAZ OLSUN kabullenilmek istiyorum. Beni anlayanların artık beni anlamaması o kadar hayal kırıklığı yaşatıyor ki artık bozulduğumu düşünüyorum. Bozuldum mu? Kırıldım mı? Yaşadığım sert olaylar kabuğumu neden sertleştirmedi? Neden hala kırılgan ve naifim? Olmaktan nefret ediyorum ve bunu değiştiremiyorum. Korkuyorum, o kaadae korkuyorum ki.
