Ένα (από τα πολλά) θέματα για τα οποία μιλάω σε αυτό το προφίλ και στα βιβλία μου, είναι το προσφυγικό ζήτημα. Σήμερα "εορτάζεται" η παγκόσμια ημέρα προσφύγων σε έναν κόσμο που η παγκόσμια κοινωνία κάνει πολλές φορές τα στραβά μάτια στους ανθρώπους που προσφέρουν αυτή τη μια μέρα το χρόνο στο όνομα τους (χωρίς να ξέρουν τα ονόματά τους). Είναι συνήθως αριθμοί, τους βλέπεις στα μιντια ως «18 νεκροί στο Αφγανισταν» και «3 νεκροί στη Κρήτη», λες και είναι άτομα δίχως ταυτότητα, δίχως υπόσταση.
Οργανώσεις κυβερνητικές και μη παίρνουν αυτή τη μέρα και τη στερεύουν από οτιδήποτε καλείται να μνημονεύσει. Πάνε εβδομήντα πέντε χρόνια από την επίσημη υπογραφή της Σύμβασης της Γενεύης που σε ένα χαρτί ορίζονται τα δικαιώματα της ανθρωπότητας και του σεβασμού ο ένας απέναντι στον άλλον, όταν την ίδια στιγμή σπαραζεις σε κομμάτια τον γείτονά σου και του κλείνεις την πόρτα. Η ΕΕ ψήφισε το 2023 για το Νέο Σύμφωνο Μετανάστευσης και Ασύλου, την ίδια χρονιά που η Ελλάδα κατηγορήθηκε ανοιχτά για παράνομη κράτηση προσφύγων σε «black cites»-πλοια με τα χέρια φυλακισμένα με χειροπέδες σε σωλήνες. Εν έτει 2026, η Ελλάδα φέρνει προς ψήφιση το νομοσχέδιο αυτό, για να ακούσει ξανά το τραγούδι πως είναι ασφαλής χώρα και η Ευρώπη κλείσει τα σύνορα της σε αυτόν που 75 πριν υποσχέθηκε να προστατέψει.
Το Σουδάν δέχεται επίθεση, ο Λίβανος δέχεται επίθεση, η Παλαιστίνη δέχεται επίθεση. Στο Αφγανιστάν βασανίζουν, στο Τσαντ στελέχη των Γιατρών χωρίς Σύνορα αντάλλαξε σεξ με αγαθά. Στην Ελλάδα τους κρατάμε σε πλοία που δεν υπάρχουν (ή στην καλύτερη, τους πνιγούμε στη θάλασσα).
Δεν επιλέγεις να είσαι πρόσφυγας. Αναγκαζεσαι. Ένα τρίτο χέρι σε αναγκάζει να δεχτείς αυτό το τραύμα. Σου παίρνει την αναπνοή, για δολο, για νομο δικό του και σε γιορτάζει κάθε χρόνο στις 20 Ιουνίου.