ilk Kurban

O bizi istemediğini söylediğinde bile bu kadar kırılmamıştım. Artık düzelmeye bile çalışmıyorum.
          
          Kim ister ki bu sönük, kapalı gözleri;
          İstediğimi söylediğimde bile bana açmadı kalbini.

Mum ışığına bile gerek kalmazdı 
          Gözlerin aydınlatırdı her yeri
          Benim yanımda gülerken
          Savrulurdu kalbim öte beri
           
          Şimdi bir şiir yazsam düşünür müsün beni?

Ben galiba halledemiyorum ya.

Fedakarlık, dürüstlüğüne inanılan tek şeydir.

Garip bir rüya gördüm. Sadece ilgiye aç bir hayvan gibi düşündün. Ben rüya görmem.

Kimse bunun nasıl hissettirdiğini anlamayacak. Kimse anlamak da istemeyecek. Tek başına kalacaksın, tek başına kalmanın senin için daha iyi olduğunu anlayacaksın. Kimsenin hiçbir fikri yok ama herkes bir şeyler bildiğini söyler. Herkes hayattan birkaç parça bir şey kopardığını düşünür ama dünyanın bir ucundan kazarsan yine yüzeye çıkarsın. Her şey bir boşluğa düşüp anlam kazanır ama senin verdiğin değer ve benimki farklı olur böylece insanlar yargılamaya başlar. Ve ortaya topluluk çıkar. Bu topluluğun bir parçası da yabancılardır. Hepimiz yabancıyız.

Zaten geç kalmıştı. Yanlış zamanda yanlış şeyler duymakta üstüme yoktur. Bu şeylerin etkisi olur mu bilmiyorum, daha fazla görmek, duymak, hissetmek istemiyorum. Bazen sadece karanlık istiyorum. Ses olmadan ışık olmadan insan olmadan yaşam belirtisi gösteren her şeyden uzaklaşmak istiyorum ki hissetmeyeyim. Çok çok uzaklaşmak istiyorum. Zaten onları hissedemiyorum. Hissedemediğim şeylere anlam yüklemeye çalışmaktan bıktım. İnsanların saçma sapan beklentilerini bırakmalarını söylemekten bıktım ama onlar umut etmekten sonra da yıkılmaktan bıkmadılar. Acı çekmekten zevk alıyorlar. Gereksiz.

Artık sadece nefret edebiliyorum.

Ve bazen sadece gülümsemeye çalışıyorsun ama olmuyor.

Bazen sadece gülümsüyorsun ve onun bile bir bedeli oluyor.