aataraksiya
yine mi canımız sağ olsun.
aataraksiya
nesvedar
sezen - hayır.
nesvedar
bu yangının ortasında sana ev olma isteğimin çocukluğunu mazur gör. yaralarımdan sızan yaşama sevincimi sana merhem yapmak isteyişimi, mezarımda senin sevdiğin çiçekleri isteyişimi, bıçakların yuva bildiği ellerine muhtaç oluşumu, o esrarlı gecelerde dayanan ruhumun karşındaki acizliğini mazur gör. anlatamadığım yerlerden kırıldım ama sana gelip çocuk heyecanlıyla anlatmak isteyişimi mazur gör. bunları mazur gör.
nesvedar
ona kıyamayışını dinledim, beni defalarca parçalayışının anıları aklıma prangalıyken. onu ellerinle yaşatma aşkını dinledim, her seferinde beni paslı bir giyotinde infaz ederken. onu arzulayışını dinledim. onu kaybetmekten korkuşunu dinledim, ben kapında kışlarken. aptal bir kadın olmayı dilerdim. göğsüme hayran kaldığım bu hançeri saplamamanı dilerdim. acım hançerden değil, hançeri tutan elini öpmek isteyişimden geliyor. kalbimin ritmi senken ömrüne yazılanı dinlemek yazgım. bu gam beni mezara sokar.
nesvedar
seni çok özledim.
aataraksiya
her şeyin farkında olduğumun sen de farkındaydın. canın sağ olsun.
aataraksiya
vurgunum sana bir mahkûm gibi.
aataraksiya
geçmiş.
aataraksiya
seni şeytanlardan aldım, meleklere veriyorum.
aataraksiya
bi’ kere de tutunmayayım, tut beni. bir kere de omzumda değil, kalbimde dinlensin dünya. yorgunluk ezber oldu, kuvvet sanıldı suskunluğum. ama bu kez harf harf dağıldım. çığlık atmadım, lakin içimde ne varsa çürüdü. bir kelâm et, lakırdın canımı delmeden geçsin içimden. gör ne kaldı geriye. bir avuç sessizlik, bir ömür incinmek. sözlerin sanki zimmetli acılara, her biri birer vebal gibi. her sükûtun, başka bir veda. bi’ kere, ne olur bi’ kere; salayım içimdeki sıkıyı, dökülsün yüküm dizlerime varmadan. yaralarımı okşar gibi değil, onları hiç olmamış sayar gibi yaklaş. ben çakılması mümkün olmayan bir düşüşün içindeyim. şimdi her sözüm yorgun değil sadece. her sözüm bi' zayiat. gücüm tükendi, halim kalmadı. bitmekten de öte, ben sessizce gömüldüm.
aataraksiya
seni bensiz andılar.