Karşımda kos-kocaman deniz 

Önümde eski bir rakı masası

Masanın etrafında en değerlilerim

Dertlerim, gözyaşlarım ve umutlarım.

Peki ya nerede mutluluklarım? 

Nerede sevinçlerim, gülüşlerim, aşklarım?

Nerede beni-ben eden savaşlarım? 

Neden etrafımda hep sonsuz yakarışlarım? 

Canımın acısı neden hoş geliyor artık

Ve hayallerim neden bir o kadar boş? 

Yalnızlık mı bu etrafımı saran?

Yoksa umut kırıklıklarım mı ayaklarıma batan? 

İçimde bir hiss var hayallerimi yıkan

Nedir bu hiss, beni gün geçtikce içine çeken?

Bir bataklık mı desem?

Yoksa kocaman bir boşluk mu? 

Çürüyor sanki benliğim. 

Duyulmuyor çığlıklarım.



- Mathilda