acikahve

kıskanıyorum 

annem sınırımı bozuyor

hiç kimseyle konuşmak istemiyorum 

"Sana seni sevdiğimi karların ilk yeryüzüne düştüğü gün söyleyeceğim."
          Ona, onu sevdiğini 30 aralık'ta, kelebeğinin doğum gününde söylemişti. Kelebeğini kendinden yine aynı gün kurtarmıştı. Bu, aslında bir cınayet değildi. Toplum tarafından onlara dayatılan bir kurtuluş yoluydu.

Yazmadım seni daha,
          Sevmeye ayırdım tüm zamanları,
          Yazmaya bu yüzden vaktim olmadı.
          Ben düşünmeye başlayınca seni
          Ki bu bir önceki düşünmenin sonundan çok öncedir
          İnan ki dağlar, taşlar, inan ki bulutlar, yağmur ve kar
          Toprakla su ve gökyüzü, güneş ay ve yıldızlar Onlar da benimle birlikte
          Ve onlar da benim kadar seni düşünürler...
          Benim kadar diyemem ama
          Yemin ederim onlar da seni özler.

Desem ki...
          İnan bana sevgilim inan,
          Evimde şenliksin, bahçemde bahar;
          Ve soframda en eski şarap.
          Ben sende yaşıyorum,
          Sen bende hüküm sürmektesin.
          Bırak ben söyleyeyim güzelliğini,
          Rüzgârlarla, nehirlerle, kuşlarla beraber.
          Günlerden sonra bir gün,
          Şayet sesimi farkedemezsen,
          Rüzgârların, nehirlerin,
          Kuşların sesinden, 
          Bil ki ölmüşüm.

Ey gözlerinin rengi bütün rûhumu sarsan! Gönlümde bugün açtı siyah renkli çiçekler.
          Bir gün beni rüzgârlara kalbinle sorarsan
          Cân verdi senin uğruna çoktan diyecekler.

Sessiz çığlıklarınız oldu mu hiç? İçinize kan damlarken zoraki gülücükler saçtınız mı etrafınıza?

vakit geldi kunâla 
          dünyayı göreli çok oldu 
          tam kırk yılda seni buldum kunâla
          bu can tenden geçmeden
          bu dünyadan göçmeden 
          bir kerecik sevmek çok değil

acısa da ö!dürmezmiş