adelamarenn

Kanala yazmamın yeterli olacağını düşünmüştüm ama sanırım buraya da ayrıca yazmam gerekiyordu.
          	Bölümün birkaç haftadır gelmemiş olması keyfi ya da umursamazlıktan değildi. Son zamanlarda hayatımın içinde beni gerçekten zorlayan, enerjimi ve gücümü epey tüketen şeyler yaşadım. Buna rağmen son bölümleri de ciddi bir stresin, kaygının ve yorgunluğun içinde yazmaya, düzenlemeye çalıştım. Günlerce yalnızca iki üç saatlik uykuyla ayakta kaldığım zamanlar oldu. Son iki bölümü düzenlediğim süreçte sol gözümde ciddi bir kanlanma başladı ve haftalardır hâlâ geçmedi. Buna rağmen elimden geldiğince durmamaya, devam etmeye çalıştım. Ancak işler öyle bir noktaya geldi ki istemesem de durmak zorunda kaldım maalesef. Merak etmenizi, sormanızı, beklemenizi anlıyorum. Ama bazen bu merakın daha sivri cümlelere dönüştüğünü de görüyorum. Okuyorum. 
          	Sizden ricam, benim de insan olduğumu unutmamanız.
          	Çünkü bazılarınız beni kendi kitabıma verdiğim değer üzerinden eleştiriyorsunuz. Ben bu hikâyeyi gece gündüz düşünerek yazdım, yazıyorum. Karakterleriyle, sahneleriyle, cümleleriyle, eksikleriyle ve fazlalıklarıyla bu kitap benim hayatımda çok ayrı bir yerde duruyor. Benim için gerçekten çok fazla şey ifade ediyor. Kitabının potansiyelini sen harcıyorsun diyen yorumlar bile okudum. İnsan kendi emeğine bunu isteyerek yapar mı? Ben kendi emeğime böyle davranır mıyım? Bunca zamanımı, kalbimi, uykusuz gecelerimi verdiğim bir hikâyeye böyle bir şey yapmak ister miyim?
          	Zor bir dönemden geçiyorum. Burası, bu hikâye ve siz; bana iyi gelen, tutunduğum şeylerdensiniz. Elbette geri döneceğim ama sizden sadece biraz sabır ve anlayış istiyorum. Bölümü hazırladığımda önce duyuru yapar sonra paylaşırım.
          	Nasıl olduğumu soran, merak eden, anlayışla yaklaşan herkese de ayrıca teşekkür ederim. Varlığınız ve ince düşünüp yazdığınız mesajlar benim için düşündüğünüzden daha kıymetli. İyi ki varsınız.
          	Kendinize güzel bakın.
          	Sarıldım <3