,

teşekkür ederim adrasteia

toz pembe defterim çok güzelsin. artık yıldızları, bulutları, saf aşkları, çocuksu sevgiyi, gökyüzünü yazamıyorum ben. hayat benden ne kadar çok eksiltmiş değil mi? keşke diyorum o zamanlar değerini bilseymişim kendime yarattığım gökyüzünün. hiç bilemedim, hızlı büyüdüm. içimdeki çocuğu da bir yerlere gömdüm. nereye gömdüm bilmiyorum bile

geçmişe dönüp baktığımda ne olgun bir çocukmuşum diyorum. yaralarımı hep kendim sarmışım, yazarak iyileşmeye çalışmışım. buraya ilk yazdığımda on bir yaşındaydım fakat kocaman bir yalnızlığım vardı.