Bizler, güneşin hiç uğramadığı o kuytu ormanlarda, kendi gölgemizin siyahında açan zehirli ama kusursuz çiçekleriz.
Zaman ruhumuzu aşındıran sessiz bir asit gibi akıp giderken, geriye sadece mermer sütunlar kadar soğuk ve değişmez hakikatler kalıyor