(𝐬𝐚𝐝)𝐲𝐬𝐭𝐤𝐚

hello world, wracam do poprawiania tańca, status obecny to 8/55 rozdziałów, ale postaram się ogarnąć to na tyle szybko, aby jeszcze zdążyć coś naskrobać nowego. życzcie mi powodzenia

jak widać, mało tutaj ostatnio zaglądam. bardzo chciałabym wrócić, ale motywacja mnie porzuciła, a studia wiszą nade mną niczym gilotyna. bardzo chciałabym wrócić do czasów liceum, kiedy wizja matury była na tyle odległa, że mogłam oddawać się swojej ulubionej pasji do woli. 
          
          ale ja nie o tym. bardzo chciałabym podziękować wam wszystkim, którzy byli, są i będą ze mną i moimi bohaterami. przez brak mojej aktywności macie pełne prawo zapomnieć o mnie, ale wy dalej tutaj jesteście i czekacie na mnie, co niesamowicie mnie wzrusza. chciałabym się wam jakoś odwdzięczyć. i postaram się. naprawdę.
          
          nawet nie wiecie jak mocno wzruszył mnie widok 100 tysięcy wyświetleń pod historią ellie i newta, od których wszystko się zaczęło. wiem, że to tylko głupie cyferki, które nic nie znaczą dla świata, ale wiele znaczą dla mnie. ponownie weszłam sobie na poszczególne rozdziały, pośmiałam się i popłakałam przez wasze komentarze. być może to tylko chwilowe, ale znów poczułam chęć coś dla was napisać. bardzo wam za to dziękuję.
          
          mam nadzieję, że widzimy się niedługo. trzymajcie się i jeszcze raz dziękuję <3

no siemaa, jak ma się autorka naszej ulubionej książki o Regulusie??

Z okazji świąt chciałabym życzyć wam wszystkiego dobrego, smacznych pierogów i Mikołaja z dużym workiem (i portfelem). Wesołych Świąt wszystkim, liczę że już niedługo spotkamy się pod jakimś rozdziałem ❤️

hej 

żałujcie że nie widzicie moich min i reakcji gdy czytam książkę którą sama napisałam 

siema będę lecieć samolotem 3 godziny i muszę coś czytać, polecacie Taniec Śmierci? taki fanfik o Regulusie Blacku, wyświetlił mi się na tablicy i nie wiem czy warto zaczynać…

cześć, kończę z wattpadem.
          
          
          
          
          
          
          
          taki żarcik.
          po prawdzie zaczęłam już pisać kolejny rozdział i mam cichą nadzieję, że zobaczymy go wszyscy na przełomie sierpnia i września, ale ja już nic nie obiecuję, bo wiadomo jak to u mnie z tym wygląda. przez następne dwa tygodnie będę z dala od komputera, więc chcę w tym czasie nie tylko za nim zatęsknić oraz nabrać weny i pomysłów, ale także przeczytać sobie całą książkę rellie od nowa, aby przypomnieć sobie wątki, które nie chciałabym, aby nie zostały dokończone. publikując raptem dwa rozdziały przez ostatni rok (żenada marta) trochę mi się zapomniało i gdy przeglądam sobie wasze komentarze, które piszecie pod różnymi rozdziałami, jestem wielce zaskoczona że takie akcje się w tej książce działy XDD dlatego mam nadzieję że przypomnienie sobie wszystkiego dobrze zrobi na moją blokadę twórczą.
          
          chce jeszcze wspomnieć, że postaram się skończyć z rozdziałami-zapychaczami i ruszyć z kopyta z fabułą, ale nie obiecuję że od czasu do czasu nie pozwolę sobie na jakiś luźniejszy rozdział
          
          a na koniec wymienię kilka najbliższych wątków, które zobaczymy w przyszłych rozdziałach. uwaga *werble*
          - podróże misyjne Regulusa jako Śmierciożerca
          - Barty Crouch Junior aka Bardzo Cichy Jeż 
          - urodziny Willow, później Archiego
          - drama time w przyjaźni 
          - mecz Krukonów i Ślizgonów, tym samym Archibald Brooks jako komentator po raz ostatni 
          - przerwa świąteczna i poznanie teściów przez Regulusa 
          
          besos ❤️

https://vm.tiktok.com/ZNdxmUxym/
          
          mówiłam wam że wszystkie śmierci mam od początku zaplanowane? tak było z el, tak będzie z innymi hihihi

"— Dzień dobry, piękna — niski pomruk załaskotał mnie w ucho. Zadrżałam jak napalona idiotka. 
          Byłam napaloną idiotką. 
          Odwróciłam się do niego, a przez ten jego zadziorny uśmieszek zrobiło mi się goręcej jeszcze bardziej. A te oczy… gdybym pisała książkę, rozpisywałabym się o ich pięknie na każdej stronie, aby każdy dobrze to zapamiętał. I nigdy by mi się nie znudziło.
          Na krótką chwilę zerknęłam na okno, skąd patrzyły na nas księżyc i gwiazdy.
          — Powinieneś raczej powiedzieć dobry wieczór. 
          — Czy to ważne? Jesteś piękna o każdej porze dnia."
          
          ja już nic nie obiecuję, bo jestem niesłowna, ale ptaszki ćwierkają że jutro będzie fajny dzień