🫧

Athena annesinin karnından değil babasının kafasının içinden çıkıp da geldi dünyaya. Bir bebek olarak doğmadı, elinde zırhıyla ve üzerinde savaş kıyafetleriyle bir yetişkin olarak doğdu. Savaşmaya hazır bir halde geldi dünyaya.
          
          Sen ve ben gibi. Doğduğumuz an gibi.
          
          Hiçbir zaman bebek olmadık, hiçbir zaman doya doya bir çocukluk yaşamadık. Biz savaşmak için geldik bu dünyaya, başkalarının önüne sunulan her şeyi savaşarak kazanmak zorunda kaldık.
          
          Sen ve ben. İkimiz.
          
          Seni kovalayıp duran o gölgeyi hisset.
          
          Parlamanı engelleyen her şeyi gör.
          
          Dans etmene engel olan bağlarını tutup kopar.
          
          Sıkışıp kaldığın dünya gerçek dünya değil. Athena’nın babası Zeus’un kafasında sıkışıp kaldığı gibi, geçirdiğimiz sürecin adı bu, “sıkışıp kalmak.” Gün gelecek, elimizde zırhımızla doğacağız yeniden. Ara verdiğimiz her şeyin devamı daha şiddetli olacak.
          
                                                                                          ~ Enkaz Altındakiler
          
          

Çocuklukta başlardı özgüven ve bir anne, güzellikle size bakmazsa hiçbir aynada gördüğünüz aksiniz size güzel gelmezdi.
          
                                                                                         ~ BEYAZ LEKE

Bazen düşünürsün, yıllar geçer ve sen artık on yıl evvelki halin değilsindir. Yaşanmışlıklar, gördüğün, duyduğun, düşündüğün şeyler hayata ve insanlara bakışını değiştirir. Arkadaşlıklar ağaçlar gibidir, çiçeklenir, meyve verir ama sonra kuru dallara dönüşür çünkü vakit geçmiş, mevsim değişmiştir. O rengarenk çiçeklerin, lezzetli meyvelerin sadece hatırası kalmıştır. Derken zamanla yeni arkadaşlıklar yeşerir, kuru dallar tekrar çiçeklenir, yeni hayatlar, yeni hikayeler kaplar hayat ağacını. İşte böyledir doğanın kanunu, değişim ve dönüşüm üzerinedir. Tırtılken arkadaşın dal olur, kelebekken çiçek olur. 
          
                                                                                                         ~ Demir Dük'ün Oğlu

Bir çocuğun kırılan kalbini o küçükken iyileştirmezseniz, hayatı boyunca kırık bir kalple yaşamaya devam eder. 
          
                                                                                    ~ BEYAZ LEKE

"Sen omuzlarını düşürdükçe yük ağırlaşır." 
          
                                                                                            ~ İS KOKAN ZEYTİN AĞACI

Güçlü doğmazdık, zaman ve yaşadıklarımız bizi güçlendirirdi. 
          
                                                                                               ~ BEYAZ LEKE

az önce tuhaf bir şey yaşadım.. 2008 yapımı hong gil-dong, the hero dizisinde bir sahne var gildong aranan bir suçlu ve kız arkadaşı yinok ile gizli yerlerinde buluşuyorlar. yinok gildong'un yaralı olduğunu görüp ilaç ve yemek getirmek için uzaklaşıyor. o an hayalimde keşke kız çocuğa kendisi dönene kadar saklanmasını söyleseydi dedim insanlar farketmesin diye. döndüğünde de 'hav hav' sesini kullanacağını öyle rahat rahat çıkarsın demesini kurdum kafamda ahahshsj ve tam o an hayalimdeki kurgu birebir gerçekleşti dizide şok oldum (5. bölüm 49:20'deki sahne) belki abartıyorumdur duygularımı ama yaşamadan bilemezsiniz. Tatlı bir anı olarak burda da kalsın istedim, unutmak istemiyorum :D

şuan merak ettiğim duygu fiziken yorgunluktan ölüp bitse de bir insan , o kadar mutludur ki bunun farkına varmıyordur bile.. nasip olsun be :) 

Belki de bir kadının hayatının ne kadar yolunda gittiğini saçlarından anlayabilirdik.
          
                                                                   ~ ADALET ÇIKMAZI 

Hayat sen yoruldun diye durup beklemiyor çünkü. Akıyor ve sen düştükçe boğuyor seni.
          
                                       
                                               ~ BAZI İNSANLAR BÖYLE YAŞAR