krizantem

Anne, yorgunum
          Senin evinde uyuyabilir miyim bu gece?

Fotoğrafların varlığı, aslında ne kadar korkunç bir kavram bu. Farkındalığına yeni vardım. İster anı kalsın diye düşünüp çektiğiniz şeyler olsun, ister random şekilde olsun. Dün çektiğiniz bir fotoğraf, bir ay önce çektiğiniz veya üç yıl önce çektiğiniz. Karşınıza çıkınca, geçmişi yaşatan, sizi o güne götüren şeyler. Mutlu anıları, kötü anıları, veya en basitinden kendinizi görüp, bugün ne kadar çirkinmişim dedirten tipten türlü türlü durum. Her türlü anıyı ve duyguyu, size geçmişten geri getiren kavram. Özlem duyduğunuz bir insanı, bir şehri, bir varoluşu bugününüze taşıyan bir kavram. Aslında çok can yakan bir şey. Bugününüzde ölü olan durumları, kişileri, değişkenleri somut olarak kaydetmek, ve sonra onlarla karşı karşıya kalmak. Bazen, bazı şeyler anı olarak kalmasa çok iyi olurmuş aslında dedirtiyor.

Yeni bir fic yayınladım. Başladık yine bir şeylere hadi bakalım..

Aile önemli bir kavram gerçekten. Anne ise, aile kavramından bile daha önemli. Ölüm değildir her kaybın sebebi. Bazı kayıpları ölüm olmadan da yaşarsınız. Bir insanın başına gelebilecek en kötü şey ise bence annesini kaybetmesidir. Bazen, bir kaç metre uzağında bile olsa birisi, sen bilirsin ya ona asla ulaşamayacağını. Bu yaşayabileceğin en kötü histir mesela. Hele bir de ana karakteri annense, seni sonsuza kadar takip eder o acı. İşte, benimde peşimi bırakmayan tek acı bu.

Düşünmekten yine gözümüze uyku girmiyor

15. bölümü de yayınladım, yavaş yavaş finale gidiyoruz.

Yazarrrrrt ben niye yorum yazamıyorum 12. Bölüme   şuan aşırı üzgünüm resmen tahta üstünde düzüştürücrksin onları şuan acayip hüzün mesrla

Omegaya bölüm ya yalvarırım üç kere okudum olan bölümleri ( anlayış şeklini seviyorum o yüzden tekrar tekrar okuyorum)

Buradan ulaşmak istediğim bir kişi var, ve şansa bak ki ulaşamayacağım tek kişiyle aynı.

Aşkım bide çok alakasız olsraktan ama oyun giricsk misin bugün @AshleyEver