Reila

Mazur gör boğuk nefesimi .

Fakat herkes bilir ki hayat, yaşanmak zahmetine değmeyen bir şeydir. 

İşin en sıkıcı tarafı,  kanımın ve vücudumun,  gözlerimi delice bir sevinçle iğneleyen atılışını dizginlemek zorunda kalışımdır. 

Şimdi anlıyorum ki, her şey tam bir tımarhanede olduğu gibiydi. Fakat o zamanlar bunu belirsiz bir şekilde seziyordum ve bütün delilerin yaptığı gibi ben de benden başka herkesi deli sayıyordum. 

Gogo: Her zaman kendimize var olduğumuz izlenimini verecek bir şeyler buluyoruz, di mi Didi?

Bütün  bildiğim,  bu koşullar altında,  saatlerin uzun olduğu ve bizi -nasıl söylesem- alışkanlık haline gelene kadar,  akla uygun hareketlerle,  kendileriyle oyalanmaya zorlandıkları. Bunun aklımızın batağa saplanmasını engellemek için olduğunu söyleyebilirsiniz şüphesiz. Ama o zaten korkunç derinlikleri hiç bitmeyen gece içinde uzun süredir dolanmıyor mu?  Arada bir merak ettiğim bu. Düşünmemi izleyebiliyor musun?

Dinsel tutkuların, şövalye coşkusunun, dar kafalı duygusallığın en ilahi vecde ve secde gelmeleri, bencil hesapların buzlu sularında boğuldu. 

Hep içeride yaşadım. Hayata hiç dokunmadım. 

Didi: Aziz değiliz , ama sözümüzde durduk. 

Didi: Artık gülmeye bile kalkışmamalı insan.