Mustafayeva Zeyneb 💎

“Bu telefonun sahibi…
          gece saatlerinde bir anda şiir yazmaya başlayan, bir şarkının tek bir cümlesini günlerce içinde taşıyan biriydi.
          İnsanlara güçlü görünürdü ama bazı geceler kendiyle sessizce savaşırdı.
          Çiçekleri severdi; çünkü bazı şeylerin kırılgan olsa bile güzel kalabileceğine inanırdı.
          Saç rengini değiştirirdi bazen… ama aslında değiştirmek istediği şey hep biraz içiydi.
          Birini çok sevdiğinde kolay vazgeçmezdi.
          Ve herkes onu tam anlamasa da, içinde anlatamadığı kadar derin bir dünya vardı.
          
          Telefonunda yarım kalmış notlar, kaydedilip gönderilmemiş mesajlar ve kimseye göstermediği düşünceler vardı.
          Ama en garibi şu:
          O, öldükten sonra bile unutulmak istemezdi.
          Çünkü bir insanın gerçekten ikinci kez ölmesi, adının son kez söylenmesidir…”

Getmişdin, niyə qayıtdın?
          Ölmüş adam qayıdar heç?..
          Mən yoxluğuna alışmışdım,
          Getmişkən gəlməzdin heç…
          
          İndi söylə, mən nə edim?
          Ölmüş adam qayıdar heç?..
          Susub qalmışam beləcə,
          Sevməyən adam qucaqlayar heç?..
          
          Sussam vaydı, susmasam haray,
          Ölürəm axı darıxmaqdan…
          Getmə, qal gəlmişkən sən,
          Gələn adam qayıdar heç?..

“Şeytan mənim üçün cəza fikirləşə bilmədi və belə dedi…
          — Sən onsuz da hər şeyi ürəyində özünə yaşadırsan.”

Əynim də qalındı,yeməyimi də yeyirəm,yoldan da ehtiyyatlıyam, “elə səndən də zəhləm gedir”Hər üst geyimini geyinən də,hər boş qaba yemək çəkən də,hər yola çıxan da- bunları sənə xəbər eləyə bilmədiyim üçün “elə səndən də zəhləm gedir”Bütün bunları eləyərkən səni xatırladığım üçün “elə səndən də zəhləm gedir” Mənim ən uzağım,mənim ən yaxınım, sən yenə də inanma. Sevgimə inan,sözümə inanma.
          
          -Mədinədən Zaura.

Yenə olaydı o günlər
          
          O baxçalar, o ellər…
          Yenə gələrdim sənə mən.
          Yağışlı, boranlı, çiçəkli gündə
          — elə yenə.
          
          Sən sevməzdin heç yağışı,
          Yağış dedim də ağlıma gəldi:
          Sən sevməzdin soyuğu,
          O soyuqluğu…
          O susqunluğu…
          
          Mənsizliyi sevdin sən,
          Bəs məni sevdinmi heç sən?
          

“Niyə belə uzundur bu yollar?”

Ağlayıram. İçim ağlayır. Kime göre, neye göre ağlayıram bilmirem amma ağlayıram. Bitmiş gencliyime mi, bir daha olmayacaq xeyallarıma mı, bilmediyim oda düşmeyime mi..? “Bağışla qapını döye bilmirem” ne gözel demiş Flora Kerimova. Bağışla deyirik, en çox da özümüze. Bes özümüz özümüzü bağışlaya bilirik mi? Boğazımın düyümlenmesini, sesimin titremesini bağışlaya bilirem mi? Alınır bağışlamaq? Yoxsa deyildiyi kimi, gecdir daha..?

Səhv qatarda nə qədər qalsan, evə qayıtmaq da bir o qədər bahalı olar

Kiracı ev bulmadan çıkmazmış, bazı insanların hayatımızda kalma sebebi gibi..

Son 2 gündü beynim bu sualı düşünür:
          Qismət yoxsa təsadüf?
          Bəzi şeylər əlimizdə ikən itirmək bizim günahımızdı yoxsa qismət, belə yazılıb taleh belədə qalmalıdı demək? 
          5 il öncəyə qayıdıb bu sualı yenidən özümə vermək çox istərdim. Bəlkə o zaman ki, mən bu sualı neçə gün düşünüb başqa cür yaşayardı.