alizeyneb411

“Yaşadıqlarım üçün deyil, yaşamadıqlarım üçün peşmanam.” 
            Necə də özümüzü aldadırıq. İnsan etməməli olduğu şeyi yaşadıqdan sonra özünə təsəlli axtarar və bu bəhanəni dilə gətirər. Heç bir insan yanlışları ola-ola “heçnə üçün peşman deyiləm” deyirsə, orada yalnız təsəlli vardır. Hər kəs bilir ki, doğru olmayan edilən hər şeyin bir ömür peşmançılığı çəkilər.

İnsan öleceğini hisseder mi? Rüyalarında ya da bir anda ölüm duygusunu yaşar mı?
          
          Aslında ölmek yalnızca toprağa girmek demek değildir. İnsan, ömrü boyunca birçok kez ölebilir. Mesela çok âşıkken, göklerde uçuyorken, hayatın hiç bu kadar heyecanlı olduğunu bilmediğini fark ettikten sonra büyük bir hayal kırıklığına uğrayarak ölebilir.
          
          Kalbi yaşarken ölür. Bir daha aşk kelimesini bile duymak istemez.
          
          Ya da hevesin ölmesi vardır. Bir şey için hayaller kurduktan sonra hayallerinin nasıl mahvolduğunu görürsün. Ve bir daha asla hevesin kalmaz. Hevesin ölür.
          
          Kısaca, “Öleceğimi hissediyorum.” denildiğinde kalbinizin durduğunu düşünmeyin. Yaşarken de ölünür…

02:36 
          Gecənin sözü:
          Bir şey oldusa pis olma. O olan nədirsə səni sən etdi.

" Sevgili Dost,
          Bildiği şehirlerden bilmediği şehirlere, bildiği yüzlerden bilmediği yüzlere sığınmayı aklından geçirmemiş kaç insan vardır ? "

Bedelini benim ödediğim hayatta,
          Keyif aldığım şeylere milletin ne dedigi umrumda değil...

"İnsanı mutlu eden şeyler aynı zamanda onun felaketinin de kaynağı olabiliyor."

Halbuki konuşmaya ne kadar muhtacım. Her şeyi içinde boğmaya mecbur olmak, diri diri mezara kapanmaktan başka nedir? 
          
          Sabahattin Ali 
          Kürk Mantolu Madonna

Gücün var mı sevgilim
          Derin sularda inci tanesi aramaya?
          Cesaretin kaldıysa
          Hâlâ benle aşktan konuşmaya
          Söyle canım sevgilim
          Hayat bize oyun oynuyor olabilir mi?
          Yorgun gibi bir hâlin var
          Duyguların karışık olabilir mi?

“Bu telefonun sahibi…
          gece saatlerinde bir anda şiir yazmaya başlayan, bir şarkının tek bir cümlesini günlerce içinde taşıyan biriydi.
          İnsanlara güçlü görünürdü ama bazı geceler kendiyle sessizce savaşırdı.
          Çiçekleri severdi; çünkü bazı şeylerin kırılgan olsa bile güzel kalabileceğine inanırdı.
          Saç rengini değiştirirdi bazen… ama aslında değiştirmek istediği şey hep biraz içiydi.
          Birini çok sevdiğinde kolay vazgeçmezdi.
          Ve herkes onu tam anlamasa da, içinde anlatamadığı kadar derin bir dünya vardı.
          
          Telefonunda yarım kalmış notlar, kaydedilip gönderilmemiş mesajlar ve kimseye göstermediği düşünceler vardı.
          Ama en garibi şu:
          O, öldükten sonra bile unutulmak istemezdi.
          Çünkü bir insanın gerçekten ikinci kez ölmesi, adının son kez söylenmesidir…”

“Şeytan mənim üçün cəza fikirləşə bilmədi və belə dedi…
          — Sən onsuz da hər şeyi ürəyində özünə yaşadırsan.”