Seni çok iyi anlıyorum çünkü ben de çok benzer bir süreçten geçtim yakın zamanda.
İnsan birine alışmışken duygusu azalınca kendini kötü biri gibi hissediyor ama bu seni kötü biri yapmıyor. 1 hafta oldu ya da olmadı ben de aynılarını yaşalı hüngür hüngür ağlarken bir anda durdum ve dedim ki: "ben şuan neye ağlıyorum?" Sen de kendine bu soruyu sormalısın fikrimce. Ağlaman ancak kalbinde bir acı olmaması çok normal, onu üzecek olmana ya da bir alışkanlıktan öylece vazgeçmene ağlıyor olabilirsin. Bu yüzden ağlamanın kafanın karışması çok normal. Bazen ayrılığı düşündüğümüzde acı değil de hafiflik hissederiz ve bu da bizi korkutur, o beni bu kadar seviyorken ona nasıl bunu yaparım, nasıl onun gibi sevmem, nasıl bu kadar acımasız olabilirin deriz ama bu doğru değil.
Şunu bil: Birini üzmemek için kendini zorlamak uzun vadede ikinizi de daha çok yaralar.
Şu an yapman gereken hemen karar vermek değil bence, şahsen ben verememiştin, kendine dürüst ol: ‘Ben gerçekten ne hissediyorum?’ diye sor.
Eğer kalmak sadece suçluluktansa, bu sevgi değil yük olur sana. O zaman bu hislerimi onunla paylaşmıştım, bitirebilirdim ama neden yapmadım diye pişman olursun.
Ne karar verirsen ver, acımasız değilsin. Bencil değilsin. Sadece insansın. Ve bunu tek yaşayan kişi sen değilsin bu unutma olur mu?
Onu çok düşünüyor olabilirsin, ben de düşünüyordum ama bu ona aşık olduğum anlamına gelmiyormuş onu fark ettim. O benim alışkanlığım olmuştu, eve gelip telefonu açtığımda bildirimini görmen beni heyecanlandırmaktan çok yine hesap vereceğim ya da gerçekleşmesi gereken bir rutindi. Bence sen de bunları ayırt etmelisin, 4 ay önce olan şeyle şuqnki şey tamamen aynı ama hislerin farklıysa bu farkı yorumla, "ama ya üzülürse" demeden.
Bu hikayenin bir kötü adamı yok, hislerinin bitmesi kimsenin suçu değil bazen sadece birbirimiz için değilizdir ve olması için zorlarız, bu kanıya varırsan zorlama çünkü üzelecek diye kalmak seni çok daha fazla yaralar.