Katil olmak için can almak gerekmezdi. Bazı katiller vardı ki ruhunu söküp alıyorlardı senden.
Bazı canavarlar vardı ve senden tek istedikleri her zerreni almaktı. Kesici bir aleti yoktu onların, ne bir bıçağı ne de bir silahı. Cümleleriyle işlerlerdi cinayetlerini, dudaklarını bir silah niyetine kullanır ve kelimleri birer kurşun gibi dizelerdi şarjörüne. O an karşısında sen varsan ve yenilmeye çok hazır bir avsan kanardın o cümlelerin zehrine. İzin verirdin kanına işlemesine, keskin bir alet bile kullanmadan canını yakmasına.
Ve işin sonunda ne onlar katil olurdu ne de sen hayatta kalırdın.
Bir kez bile olsun zehrin damağına bıraktığı tadı aldıysan eğer vazgeçmeliydin ondan. Kaçmalıydın köşe bucak. Çünkü günün sonunda senin kalbini söküp alanlar tek bir ceza bile ödemeden çekip gidecekti.
21. Yüzyılda , karanlıktan aydınlığa geçişe inandığın bu zamanda pek de kesici aletlerin işi yoktu aslında cümleler varken. Yara görünürde olmayınca kalbin içten içe sökülürken bir ip misali ruhundan bir şey fark etmiyordu. Yoksa eğer dışında tek bir milim kan cinayet işlenmiş sayılmıyordu. Ama senin dört odacığında ayrı bir mahal vardı. Cinayet mahalli, katil hiçbiri.
Zavallı, kırık kalbimin katili beni güzel cümleleriye kandırıp damağımda acı bir tat bırakan bu zehri içime akıttıktan sonra bu dört odacığın içindeki mahalli henüz temizleyememiştim. Öylece duruyordu, katilin gelip bir kez olsun görmesi umuduyla. Ne kadar saftım, o her odacıkta ayrı bir mahkeme sürerken bu davaya ait hala onu beklerken ne kadar saftım?
Zavallı ve kırık, pompaladığı kan bile ona ait zehirden olan bir kalp işte bendeki.
…
Öncelikle sakin oluyoruz, düzenliyorummm
