sizce de sevmeyi sevilmeyi biraz abartmıyor muyuz, her şey bundan mı ibarettir ya da her şey sevmekle mi alakalıdır. bugün dışarda hızlıca yürüyor ve direksiyon dersime yetişmeye çalışıyordum oldukça zayıf bir amca çöp kutusundan metal kutuları topluyordu garipsedim o an yaşadığım dünyayı gerçekten böyle bir dünyada tek sorunum sevmek veya sevilmemek mi olmalıydı. şanslıydım denizi olan bir şehirde doğmuştum sahi bu şans mıydı tamam tamam her neyse denizi özlediğim için otobüsteki yerimi deniz gören cam tarafından seçmiştim kulaklığımı takmış huzurla denizi izlerken bankta o soğuk havada oturan (sanırım öğrenci olan bir çocuk gördüm sırtında sırt çantası vardı) bir çocuk gördüm denizi izliyordu ve o bölgede oturan sadece o vardı sanırım onu kendim gibi sanmış olsam gerek ki acaba intihar mı edecek diyen endişelendim hayat gerçekten garip değil mi herkes kendi denizinde bir dalgayla ilerliyor kimimiz okyanustaymışçasına boğuluyorum sanıyor kimimiz sadece bir dalgayla kavuşuyor varması gereken yere sahi vardığımız yerler hep istediğimiz yerler mi oluyor ya da boğulduğumuzu zannettiğimiz okyanuslar gerçekten dışarıdan bakıldığında da okyanus mudur. yine konudan saptım değil mi tamam tamam kızma SEVMEK bizi boğulmaktan ya da istemediklerimizi yapmamaktan kurtarır mı ya da biz bu ihtimalin cevabının EVET olma ihtimaline karşı mı bu kadar ciddiye alırız sevmeyi, SEVİLMEYİ eğer buna da cevabımız evetse tutunacak bir dal mı arıyoruz sizce ya da yorulduk ta bizi gelsin de kurtarsınlar mı istiyoruz bence ikisi çok tehlikeli ve bir o kadar da masum istekler. masum mu tehlikeli mi olduğuna vicdanınız karar veriyor siz bu soruya cevabınızı verirken. neden mi böyle bir şeye vicdanı dahil ediyorum, çünkü insanlar severken y da sevilirken bencilce davranarak karşısındakinin de bir insan olduğunu unutuyor ve unutunca kendi iyileşirken yanındaki insanı fark ederek veya etmeyerek hasta bırakabiliyor. aslında dünya düzeni ve sistematiği bence bu şekilde zincirleme ilerliyor.
