Umarım bu sefer yazdıktan sonra silmem diyerek sana bir kaç şey söylemek istiyorum. Seninle başlangıcımız için beş yıl geriye gitmek gerekiyor artık. Muhtemelen -daha kötü şeyler yaşamazsam- hayatımın en büyük travmalarını seninle atlattım. Seninle atlattım diyorum çünkü sen belki de o zamanlar tutunabildiğim tek insandın. Bugün doğum günüm ve sana yazmak istedim. Çünkü yaşantılarımı unutmak için girişebileceğim şeylerden beni alıkoyan hep sen oldun. Tam iki yıl boyunca. Saçmalıklarıma, yalanlarıma ve tüm iğrençliklerime rağmen. Ve senden sonra sana olan yoğun duygularımın yarısını dahi birine hissedemediğimi bilmeni isterim. Bazen sesini bir defa duymak için saatlerce her türlü şeye uğradığımı asla unutamıyorum. Sen hiç düşünüyor musun bilmiyorum ancak benim bazen film şeridi gibi gözlerimin önünden geçiyor. Seni ara sıra stalklıyorum gittikçe güzelleştiğine anbean şahit oluyorum. Sen beni maalesef ya da iyi ki takip edemiyorsun. Muhtemelen takip etseydin göreceğin şeyler şiir alıntıları, çizimler vesaire olurdu. Sıkıntıdan bayılırdın. Şimdi bunu görür müsün görmez misin bilmiyorum. Beş yılın ardından bunları yazarken sanki on altı yaşındaymışım gibi yoğun ve bol ağlamalı yazdım. Çok iyi geldi. Ayrıca çok iyi olduğumu bilmeni isterim. Sanıyorum ki söyleyeceklerim bu kadar. Son olarak hatırlıyor musun bilmiyorum ama sana seni sevdiğim kadar kimseyi sevemeyeceğimi ilk ve son aşkım olduğunu söylemiştim. Hala öyle düşünüyorum aradan yıllar geçmesine rağmen düşününce içimin böyle ağrıdığı kimse olmadı ve inanıyorum ki olmayacak. Kocaman sarılmalar gönderiyorum sana. İlk aşkım, son aşkım ve ebediyyetim.
