moslow ihtiyaçlar hiyerarşisi üzerinden insan ne için yaşar diyor. ben de zihnimin kramplarımdan vakit buldukça dengemi sarsan sırtımdaki boşluğun rabbini bulamadım diyorum. kökenlerime kadar iniyorum dedem 93 bosna savaşı'nın gazilerinden babaannemi çok sever ama gidip dağın başında ev yapmış , haftanın 4 günü tek başına geçinmeye çalışıyor; insanların çoğundan nefret ediyor bu yüzden telefon bile kullanmıyor , geçen seneye kadar adımı bile tam bilmiyordu. sürekli iletişim hâlinde olduğu bir babaannem var , seyahat etmekten nefret ediyor , bizim evimize bile 2 defa gelmiştir. bir araştırmada savaşlara katılan kişilerin; savaşın üzerinden 50 sene geçmiş olmasına rağmen hala bu savaşın travmasını atlatamadıklarını belirtiyor. bu travmalar arasında; uykusuzluk , tembellik , varoluş sancıları yaşadıkları gözlemleniyor. yalnız kalmaktan nefret ediyorlar , işte tam bu noktada pascal devreye giriyor 'insanlığın tek sorunu bir odada tek başına sessizce oturamamasından kaynaklanıyor' diyor. insan kendiyle baş başa kalınca kendine karşı en acımasız kişi olabiliyor. bir savaşa katılmamış da olsam kendimle baş başa kaldığımda dedemle aynı tepkileri veriyorum. sinirleniyorum , uzlaşımcı olmaya çalışıyorum , sinirleniyorum , kendime daha fazla maruz kalıyorum , sinirleniyorum. sinirleniyorum. tek bir farkla , benim zihnimin dört bir tarafında ruhumu helak edecek bir ton düşsel eylem var. asla gocunmuyorum. seviyorum. uğruna helak olduğum her şey bir nokta da benim velinimetimdi. bunlar sayesinde daha farklı düşünüyorum , yaşıyorum. evet bazen bu farklılık beni bir düğümde boğuyor. boğulduğum her an eksiliyorum da , belki kökenimden de uzaklaştırıyor. bu süreçte sorulmaya değer tek bir soru var. ruhumun içinde daha kaç helak olmaya değer velinimet kaldı?
