Astrid William

İki kız bulur
          Hayatın sırrını 
          Apansız mısrasında
          Bir şiirin

Her yerde sen varsin
          Burada yoksun bir tek
          Öyle acıtıyor ki beni

Hayatında hiç var olamamışım. Hiç uykudan uyandığında aklına gelmemişim, kötü hissettiğin zaman telefona uzanıp beni aramak aklına gelmemiş, hiç merak etmemişsin beni, hiçbir müzikte kalbine saplanan o acı olmamışım, yürürken birden adımlarını yavaşlatan bir anımız olmamış, hiç gökyüzüne baktığında beni anımsamamışsın, bana benzeyen birini gördüğünde kalbin hiç çarpmamış. Peki ya ben, ben seninle karşılaşma ihtimalimiz olmayan sokaklarda bile her köşe başında seni görmenin umuduyla çıkmışım yola. Her gökyüzüne baktığımda en azından aynı gökyüzüne bakıyoruz ne kadar uzak olabiliriz ki deyip kendimi kandırmışım, dinlediğim her müzikte seni aramışım, aldığım her nefeste, attığım her adımda, en eğlendiğim anlarda bile aklıma geldiğinde oturup ağlamışım, her yeni sabaha seni tekrar görebilmenin umuduyla uyanmışım, canım her yandığında aklıma hep ilk sen gelmişsin, sen benim yıllarımı almışsın da ben senin hayatından iki günde çıkmışım.

Şimdi açsam pencereyi beklesem
          
          Sen gelsen
          
          Olmaz ya hani geliversen
          
          Hiçbir şey sormasan
          
          Hiçbir şey söylemesen
          
          Sussam
          
          Sussan
          
          Sussak.
          
          Susuşların anlattığını dinlesek
          
          Sırt sırta otursak
          
          Katılasıya ağlasak
          
          Sormasak birbirimize sebebini
          
          Sarılsam
          
          Sarılsan
          
          Sarılsak.
          
          Ve yine hiç bir şey konuşmasak
          
          Ama anlasak
          
          Ne vardı sahi
          
          Olmaz ya
          
          Hayal ya
          
          Hani diyorum olsa ne vardı.

Ne bir bakış
          Ne de bir ima vardı şu gözlerinde 
          Yalnızca seni her düşündüğümde kendini hatırlatan 
          Hislerim vardı yüreğimde 
          Ben bir kez bile bekle demeyen sözlerinde
          Beklemek için bir neden aradım kendimce
          Ve sonunda içimdeki şu aşkla birlikte 
          Seni bekler oldum habersizce

Ya başkasını seversem
          İnan o zaman seni hayatım boyunca affetmem.

Sen inanmak yerine kaçmayı seçtin, 
          Beni hatırlamak yerine de unutmayı, 
          Sana sevgi hissetmek artık bana yük oluyor. 
          Gel al artık benden bu acıyı.
          
          Bana layık değil bu acı, 
          Sevmek böyle olmamalıydı. 
          Nerede o şiirlerdeki aşklar 
          Yoksa sen yanlış kişi misin?
          
          Hayır olamaz yanlış olsaydın böyle şeyler hisseder miydim?
          Kalbim deli gibi atar mıydı?
          Yalan mı yoksa bu duygularım. 
          Kalbim ve beynim birlik olmuş bana yalan mı söylüyor?
          
          Ne yapacağım ne olur gel, 
          Açıklık getir. 
          Yoksa ben delireceğim, 
          Akıl sağlığımı kaybedeceğim.
          

Bir insani unutmak,
          bir insandan vazgeçmek,
          bir insani hayatından sonsuza kadar çıkartmak zorunda
          kaldın mi hiç?
          Hani ölmüş gibi,
          hani uzatsan da elini tutamayacağını bilmek gibi,
          her an kapından içeri gülümseyerek gireceğini bekleyip
          ama aslında hiç gelemeyeceğini de bilmen gibi.
          Ne zor şey değil mi ölmediğini bilmek,
          ama ölmüş gibi ulaşılmaz olması artık o insanın sana,
          ne kadar katlanılmaz bir gerçek değil mi
          sen hala bu kadar sevgili iken?
          Özlemek,
          bu kadar özlemek,
          etini kemiğini yakarcasına özlemek...
          çok kötü değil mi?
          Bu kadar özleyip onu görememek,
          ona dokunamamak,
          onu işitememek,
          artık sonunun "Pi" hali değil mi?
          Biliyorsun değil mi?
          Ne kadar umutsuz bir arayıştır o,
          kalabalık caddede geçen binlerce yüze bakmak
          belki bir kez daha görebilmek için o yüzü,
          belki biraz önce geçti bu kaldırımdan diye düşünmek,
          belki su an arkamda yürüyen insanların içinde bir
          yerde demek,
          belki su an üzerimdedir gözleri diye paranoyalar
          yasamak
          ne zordur değil mi?
          Ne kadar eritir insani fark etmeden.
          Sende biliyorsun değil mi bunları?
          Bir sinema koltuğunda sende iki kişi gibi oturdun mu
          hiç?
          Hiç iki kişi gibi zevk aldın mi bir konserden yalnız başına.
          Güzel bir kafe keşfettiğinde,
          güzel bir film seyrettiğinde,
          güzel bir şarkı dinlediğinde
          güzellikleri oranında eksik kaldıklarını hissettin mi
          paylaşamadığın
          için
          onunla.
          Bir barın kalabalığında hiç yarım vücudunla sallandın
          mi ortada?
          Hiç iki kişilik beyninle yarım insan olabildin mi?
          Baktığında aynana sadece yüzünün bir yarısını gördüğün
          oldu mu hiç?
          Sana hayatındaki en büyük yoksunluğu yasatandan
          nefret edemediğin zamanlar oldu mu hiç?
          Gözünün içine baka baka kolunu bacağını  kesen bir
          İnsanın yüzüne
          sevgi dolu bir gülümseme ile bakabildiğin zamanlar
          oldu mu hiç?
          

Sana doğmuyor ya güneşim, 
          Ah neyleyim, 
          Ben bittim.

Nefret ediyorum 
          Seni en başta sevemediğim için nefret ediyorum kendimden
          Vermem gerekeni veremediğim için aklımı kaybediyorum 
          Değerini geç anladığım için ağlıyorum her gün ben
          Nefret ediyorum 
          Beni kandırmana izin verdiğim için nefret ediyorum kendimden 
          Sözlerinin saf yumuşaklığına inandığıma şaşıyorum 
          Sana karşı yetersiz olduğumu düşündüğümden nefret kusuyorum ben
          Nefret ediyorum 
          Rahatsız olma diye geri tuttuğum anları anımsadımça nefret ediyorum kendimden 
          Şimdi bakınca yansımamı anlıyorum 
          Seninleyken kaybetmişim kendimi ben
          Nefret ediyorum 
          Duvarımı yıkan duygular senin için olanlar olduğundan nefret ediyorum kendimden
          İmkansızlıklar aynısı zalimce gülümsüyor 
          Yorsa bile değişiyor bakışlarım birden
          Nefret ediyorum
          Kendimi affet ama nefret ediyorum senden
          Gözlerime bakıp beni öpüyor 
          O kıza gidip sevdiğini söylüyormuşsun sen
          Nefret ediyorum 
          Beni cevapsız bırakmandan
          Kendimi suçlamama sebep olduğundan 
          Çığlıklarımın ulaşamayacağı bir uzaklığa sığınmandan
          Beni enayi yerine koymandan nefret ediyorum ben
          Nefret ediyorum 
          Senden nefret edemeyişimden nefret ediyorum 
          O varken kollarında yine de aptalca bakıyorum sana
          Kıyamıyorum ki ben sana kızmaya
          Artık nefret etmiyorum
          Ne kendimden ne de senin dalganın geçtiği çer çöpten 
          Hâlâ affetmedim seni
          Affetmiş olsam bile kendimi
          Eridiğim bakışların ardında olanı buldum sonunda
          Aşk zannettiğim güneş içindeki çölden başka bir şey değilmiş aslında 
          Bekleme affetmemi
          Kabuklarımın yaraları dışında alacağın şey acımak duygusudur bende
          Hisset sevgili
          Hissettirdiğin acıların kat binlerce fazlasıyla kavrul
          Kaybettiğin gün gibi beni
          Çığlık at ve duymamı bekle
          Zamansızca
          Belki affederim seni