Hindi ako sanay maging sentro ng kuwento.

Mas interesado akong pakinggan ang mga kuwento ng mga ordinaryong tao-ang mga panganay na tahimik na nagsasakripisyo, ang mga estudyanteng nangangarap, ang mga pamilyang kapos pero hindi nauubusan ng pag-asa, at ang mga kaibigang unti-unting nilalamon ng paglipas ng panahon.

Naniniwala akong may mga kuwentong hindi kailangang maging malaki o pambihira para maging mahalaga. Minsan, sapat na ang isang mahabang biyahe pauwi, isang hapunan sa iisang mesa, o isang simpleng pangarap na ipinaglaban araw-araw.

Kung may makita kang bahagi ng sarili mo sa mga isinulat ko, ibig sabihin, natagpuan na ng kuwento ang tamang mambabasa.

Salamat sa paglalakbay kasama ko.