arcturushy_
çocukluğum hastanelerde geçti.
annem küçükken beni sürekli hastaneye götürdüğünü falan söyler. bu yüzden midir bilinmez hastanelere aşina olsam da orayı düşünmek içimi hep karamsarlaştırıyordu. sadece ben değil, yüzlerce insanın sağlığı için orada beklemesini görmek sanırım beni böyle yapıyordu. yürüdüğüm okul yolu bu sefer okula değil, hastaneye doğru çıktı ne yazık ki. babam birlikte yürürken bana "önceden ben seni hep hastanelere götürüyordum, şimdi sen beni götürüyorsun." dedi. o an gülerek dediğini onayladım ama içime büyük bir taş oturdu. sağlık sorunları her zaman büyük bir korkum olmuştu ve özellikle babam benim için bir zaafken, ciddi bir şeyden dolayı hastaneye gitmek beni boğuyordu. neden hafif bir baş dönmesi değildi, göz bozukluğu sorunu değildi. bu yüzden gerginlikle, iç çeke çeke yürüdüm yolları onunla. öylece yürürken bana döndü ve "iyileştikten sonra çok büyük planlarım var kızım." dedi. ne diye sorduğumda "yüksek maaşlı bir iş ve sigarayı bırakmak." dedi. gülümserken babamın hala bu halde iş düşünmesi buruklaştırdı içimi. yalan yok ama küçüklükten beri yaşanan hep bir para sıkıntısı vardı. özellikle bu zamanlar en dibini yaşıyorduk sanırsam. parasızlık yüzünden alamadığım, yapamadığım onca şey gözüme geldi ama sonra babamın çok önceden söylediği bir sözü hatırladım. "bir aileyi yönetmek kolay değil." demişti bana çok önceden. bunu hatırlayınca hep şey diye düşünürdüm, babam bir aile kurmasaydı, daha rahat yaşar mıydı diye. belki daha mutlu olurdu, daha huzurlu olurdu. bana önceki zamanlarını anlattığında da hep bunu düşünür, kendimi nedensizce suçlu görürdüm.
arcturushy_
bunları buraya neden yazdığımı da bilmiyorum. kafamdan çok şey geçse de cümleleri toparlamakta hiçbir zaman iyi olmadım. özellikle içe kapanık biriyken duygularımı anlatmak bana kendimi kötü hissettiriyor. insan bunaldığında da tek çare olarak kağıt kaleme sarılıyor direkt. bilmiyorum, çok önceleri saatlerimi/günlerimi geçirdiğim bu uygulama bana güven veriyordur belki de.
kötü düşünmemeye çalışıyorum ve bazı şeylerin belki de bana işaret olduğunu düşünüyorum. biyoloji hocam olumlu şeyler düşünürsen olumlu, olumsuz şeyler düşünürsen olumsuz şeylerin başına geleceğiyle alakalı bir kitap okuduğundan bahsetti. felsefe hocam da pandora'nın kutusundan bahsetti geçen ders. "kutunun içinden bütün kötülükler yayıldıktan sonra içinde ne kaldı biliyor musunuz?" diye sorduğunda hemen "umut." diye cevapladım onu. belki de tüm bunlar bir işaret, iyi düşünmem ve umut etmem üzerine bir işaret. bu aralar bts'in tomorrow şarkısını dinliyorum, çünkü şafak sökmeden önce güneş yükselir en karanlığa sözünü düşünüyorum hep.
arcturushy_
@arcturushy_ içimde babama karşı çok büyük bir sevgi ve duygusallık var. bana sadece okuldan eve gelince "nasıl geçti okul?" diye sorması bile benim için ağlanacak bir sebep çünkü. belki maddiyat olarak yeterli gelemedi (o öyle düşünüyor.) ama bana, bize çok güzel sevgi verdi. evet bazen kırıldığım, kızdığım yanları çok oldu. ama şuan onları düşündükçe hepsi gözüme çok küçük şeyler geliyor. ona sadece seni seviyorum lafını bile sesim titremeden söyleyemezken, babamı kötü durumda görmek beni boğuyor son günlerde. bazen gizlice, bazen direkt gözünün önünde ağlıyorum ama bana hemen kızıyor. "ağlama kızım." diyor, "her şeyin bir tedavisi var kendini üzme." diyor. "sen güçlüydün hani ne oldu sana?" diye soruyor. ama ona olan en ufak şey de yıkılabilecek kadar güçsüz olduğumu bilmiyor. büyüdün diyor bana, önceleri onunla birlikte yürürken onun bir adımı benim 5 adımıma tekabül ederken, artık aynı anda atıyoruz adımları. büyüdün diyor bana, ama ben kendimi hala o işten geldikten sonra onu kapıda karşılayan, işten sonra televizyonunu izlerken yanına oturup saçını sevdiren, pazartesi günleri izinli olduğu için beni okuldan alacağı sevinciyle okulun çabuk bitmesini isteyen, o pazartesi günlerinde beraber televizyonda söz izleyen küçük kız çocuğu gibi hissediyorum kendimi.
