Arın

Kayla.
          
          Belki hiç görmezsin bu yazdıklarımı ama ben yaşadığımız her şeyi yazmak istiyorum. Normal hesabımdan engelli olduğum için yazamadım burdan yazıyorum. Daha 15 yaşında küçük cahil biriyken seninle tanıştım abi diyordum başta sonra kanıma girdin kendini bana aşık ettin. Başlarda gecelere kadar konuşuyorduk ama niyeyse hiç ailenden özelinden bahsetmezdin. Zamanla ben sensiz yapamazken sen bana yazmamaya başladın ama hiç bir zaman da gitmedin benden ve bu ikilemde beni boğdun sen. 7 ay boyunca sevgiliydik ya da ben öyle sanıyordum, sevgiliyken hiç panonda görmediğim kızların hemen ayrılır ayrılmaz panona üşüşmeleri ve aşırı samimi yazmaları ve senin de aynı samimiyette karşılık vermen beni sonradan gördüğüm için çok yıprattı. Benim çok âhımı aldın arın, beni çok kırdın ve eğer konuşmadığımız bu beş altı yıllık süreçte hayatın boka girdiyse bilki benim âhım yakan da kalmış, şimdi 20 yaşında aklı başında genç bir kızım seni azât ediyorum.
          İstediğim bölümü okuyorum, ciddi evlilik düşündüğüm bir ilişkim var çok seviliyorum ve çok seviyorum. Hayatta kendime bir çok şey kattım ve sayende cahil kızlar gördüğümde senin gibi erkeklerden uzak durmaları için öğüt veriyorum.
          Bu da ilk ve son kez yazışım.

Pic

Bir bakışına tav bu yürek, bu beden’

Ben böyle başa çıkamıyorum. Sen olsaydın böyle olmazdı. Bir aydır yoksun ama bin yıl gibi. Sen yoksun ya, karıştım ben yine. Karıştım çözülmeyecek gibi. Çözülür sandım, geçer sandım, geçmiyormuş. Öyle zannediyormuşuz. Kırıcı insanlarla tanıştım. Bile isteye kırıldım. Kendi dediklerimin altında ezildim. Kaldıramayacağım yüklerim var ama bekliyorum bir umut seni. Gelmeni, gülümsemeni. Gelince geçecek, değil mi? Yine sonsuza kadar sayacağız? Dün gece öyle çaresiz hissettim ki, seni görmeye geldim, zorla izin aldım ve yanına girdim. Yine başkaları çaresiz bırakınca sana koşuyorum, gördün mü? Konuştun benimle, çok az ama olsun. Özledim. Sesini bile özledim. Seni özledim. Varlığından güç almayı özledim. Böyle yok gibisin, acıtıyor. 'Aysela

Kendimden ne bıraksamda sana ulaşmayacaksa senden karşılık alamayacaksa, yanıp söner ardından inan. Mesajını bekleyerek uyuyakaldığım geceler gibi geçip gidicek gidişinin ardından inan. Yitip biticek belki hatıran silikleşicek anlattıkların zihnimde ki hayalin gidişinin ardından inan. Çözemeden senin gizemini içimde ki sana karşı bitmeyen o merak duygusu yok olucak gidişinin ardından inan. Beni sarıp sarmaladığının o gecelerin o gündüzlerin gülümsetmesi  yavaş yavaş silinecek yüzümden gidişinin ardından. Birden çıka gelsemde birden çıkıp giden neden sendin ki? Aklımda  kalacağına emin ol. Seni istedim elde ettim gidişini katamamışım hesaba salağım işte hep dediğim gibi haklısın arın’ seviyorum seni.

En güzel yorgunluk sebebimsin.

bir yer bulalım 

Belimde kolların,

Acaba diyorum aklımı başıma geri mi versen?

‘’Hep de yorgun argın olmasa
          Az da bana zaman ayırsa
          Klasik olsa şöyle bensizliğe alışmak sana zor gelse.’’