e

أنا من لا تُجارى نارُ عزّتي
          ولا تُطفى إذا هاجتْ سمائي
          غريبٌ لا يُدجّنني خضوعٌ
          ولا أرضى الدنيّةَ في ردائي

bir deliyi andırıyor aynadaki.

lakin bir kez kaybedilmiş aidiyet hissini bir daha bulamazsın,
          pamuktan ellerinde ellerim, güneşten bağrında başım, kalbinde kalbim olsa eski hissini bulamazsın, 
          bulamazsın beni ben de.

söylesene meryem, bu denli güzel olmak yormuyor mu seni? yoksa benim bu yorgun, neredeyse görme yetisini kaybetmiş gözlerim mi seni bu kadar olağanüstü görüyor

hayatta bazen kimseye anlatamayacağın şeyler yaşarsın ya sevgilim, işte şu an tam olarak öyleyim bi' sana anlatabilirim bi' sen duymazsın 

bazen ölümün beni kurtaracağını düşünecek kadar çaresizim
          

Ve intihar etti bizden geriye kalan anılar

Kaybedecek bir şeyim kalmadı, son kez öpeyim gözlerinden

Mevlana'nın:
          "Gel, gel, ne olursan ol, yine gel,
          İster kafir, ister mecusi,
          İster puta tapan ol, yine gel"
          dediği yerdeyim

Her zaman yalnız kalacakmışım gibi hissediyorum ya da bu senin yokluğunun bende bıraktığı bir izdir sevgilim