asti

Kalben'i boykot ediyor olmamı aşamıyorum

Yorgunum 

sana ilk izlenim için çok önemli bi soru sorucam simdi

bu hesap cok safe hissettirdi 

Bazen birine değer vermek de israf olabilirmiş gibi geliyor 

Seninle araşmayı özledim 

Bugün araşacağız sonunda yeeey

Saçlarımı kesmem gerek.
          Dilimde, kalemimde tüy bitti diye diye amd hiç de kesmedim.
          Bu yüzden kaybettim.
          Sürekli.
          Sorun yaşadık, kaybettim.
          Aramıza şehirler girdi, kaybettim.
          Gerçek yüzünü gördüm, kaybettim.
          Altında yatan manalara, negatifliğine, saçmalıklarına, aptal düşünce ve sığ konuşmalarına katlanamadım, kaybettim.
          Sürekli.
          Sürekli, sürekli, sürekli, sürekli, sürekli, sürekli...
          Kaybım o kadar çok ki...
          Bir senede kaybettiğim insanları ömrüm boyunca kaybetmemiştim.
          Sonra kendimi kaybettim.
          Duygularımın yönünü, anlamını.
          Yaşamakta iyi olduğum zannımı kaybettim.
          Yazma hevesimi, çizme hevesimi, ders çalışmanın getirdiği o son dakika heyecanını bile kaybettim.
          Saçlarımı kesmediğim için olmuş gibi hissettim.
          Şimdi saçlarımı kesmem gerek.
          Kaybetmediğim son şey o.

I miss him

Onu kaybedip kaybetmediğini bilmemenin ağırlığı ne kadar da eziciymiş. Yıllardır süren bir savaşı kazanıp da kaybetmek gibi, buruk ve batan bir his. Fark ettim ki gözüm gibi bakmıyorum içimde sana, daha ziyade çiçeklerini her gün suladığım bir bahçe gibi. Altında gömülü olup olmadığını bildiğim bir toprak yığını gibi. Mezarına çiçek karanfiller dikmişim ama ölmediğini de biliyormuşuk gibi.
          Yaşamın sende mi yoksa toprak aldı mi seni, bilmiyorum. Ne kadar da aciziz insan olarak