asti

Son postum niye en cok begenildi abi lti ustu enayinin biri kaykay kayiyo biri de dans ediyo (ikisi de benim)

of ingizizcenin harbiden amk ya. Cilem ingizkicesi henuz simdiki gibi değilken bir videosunda bazen ingilizce kavga ederken derdimi ifade edemiyorum Türkçe'ye gecesim geliyor demişti HAKLI AMK BU KADIN HAKLI OLMAK ICIN DOGMUS

Avrupada yaşayıp hem hayatını yaşayan hem çizim hesabı olan hem baska hobileri de olan insanlara cok imreniyorum hatta kıskanıyorum bile... Asla sahip olamayacak bir nesiliz ve fenasal koyuyor

Cizim hesabini kapatma isi

Bir meleğin özlemini duyuyorum tenimden, nefesimden. Bana sitem ediyorlar.

Garip bir hayat sahiden

"how much sorrow can i take Asti?" You asked, gül 
          And i said "until it taints your heart and soul, you can take it."

Chuuya nasıl dayanıyor 

Bunalmış ve sıkılmış hissediyorum. İlk defa beni anlayacak hiçbir şarkı ve hiçbir uğraş yokmuş gibi. İlk defa konuşacak kimsem yokmuş gibi. İlk defa saçımı kökten, duyguları ile kesmek, ilk defa bir dal yakmak şu soğuk binaların arasında esen rüzgarda, ilk defa nefesim kesilene dek ağlamak istiyorum. Sınavıma çalıştırmayan, kayıplarımın yasını tutturmayan, sanatım ile bile beni bunaltan bu aptal hissin, aptal sorunun adı nedir? Uzun süredir hissetsem de "anlamsız hissetmek bazen insan olmanın şartıdır" diyerek geçiştirdiğim bu duyguları şimdi dayanılmaz kılan nedir acaba?
          Hepinizi kaybettim çünkü negatiflik, ikiyüzlülük, aptallık bütün düşünceniz olmuştu ve kaçtım çünkü ruhumun kararmasınsan korktum. Sanki insanlar olarak yeterince kömür olmamışız gibi.
          Kimseyi alamadığım kömür madenim başkalarını toza bulamazdı, kimseye anlatmazdım.
          Peki neden şimdi sanki her şeyimi anlattığım birilerini kaybetmişim gibi hissediyorum?
          O kadar acıtıyor ki yerini bilmediğim bıçak, öyle derinde ki ucu...
          Onlarca insan kaybettim geçtiğimiz bir senede.
          Saçlarımı kesmem gerek.
          Duygularımı canlı canlı yakmam gerek.
          Kimseyi kaybetmedim, biliyorum.
          Beni ne kadar kötü hissettirdiklerini biliyorum ama oturup bir çay bile içebilecek kimsem kalmamış üniversite hayatımın en başında, bunun gözlerime iğnelerle battığını hissettim.
          Yalnız olmayı seviyorum, bunaltmiyor beni ama o kadar anlam veremiyorum ki kendime de...
          Sinavima calismam gerekiyor ama o kadar canım istemiyor ki. Garip bir şekilde soğuğun ortasında buz kapli gözyaşlarımla oturuyorum.
          Ben ne zaman ağlayacak kadar uçurum kenara ittim kendimi.
          Saçımı kesme gerek.
          Saçımı kesmek istiyorum.
          Saçımı kestirmek istiyorum.
          Saçımı kesmediğim için vaktinde ardı ardına kaybettim insanları.
          Sizi yine de sevdim.
          Yalnızlığı denemek çok zor, söylemesi kolay ama attila ilhan
          

Number1 Instagram hater bu arada