Merhaba dostlar! Bugün sizinle önemli bir şey paylaşmak istiyorum. Benim annem ben daha otuz beş günlükken vefat etti. Babamsa annemden sonra sadece sekiz yıl dayanabildi bana. Kendi öz babam tarafından 'ayak bağı olmamam için' yetiştirme yurduna verildim.
Çocukluğumdan geriye kalan birkaç anı, cevaplanmamış onlarca soru ve hayatıma sonradan giren insanlar vardı. Kimi bana aile oldu, kimi yara, kimi ise ikisinin arasındaki o ince çizgide kaldı.
Bazı insanlar vardır; hayatınıza girdikleri anda, artık hiçbir şey eskisi gibi olmaz. İşte ben sevdiğim çocuğu ilk kez o yetiştirme yurdunun bahçesinde gördüm. O küçücük aklımla kalp atışlarımın ne demek olduğunu anlamamıştım.
Duygularımı anlamam yıllar sürse de, çocukluk aşkımın benim için ölümü bile göze aldığını öğrenince her şeyden emin olmuştum.
Ben Leyla Demir, hayatımı okumak isterseniz Mahşer Gülü'ne beklerim.
- Solovina
https://www.wattpad.com/story/377277258?utm_source=android&utm_medium=link&utm_content=story_info&wp_page=story_details_button&wp_uname=Younghee98
