@aurorese
gittin gideli nazan, yatağın sol tarafı yanmış. hikmet’in kaburgaları alev almış.
@kirilganhisler beni tanıyan herkes, bir gün gideceğimi bilirdi. hikmet ise bunu ya yok saydı ya da başından beri tanımakla ilgilenmedi.
bir gün yıldızlarım gözlerin olacak, canımın içi.
git gide uzaklaşıyorum. buradan. kendimden. canımdan. hiç gitmez dediklerim gidiyor, geçmeyecekmiş sanıyorum. sonra bir bakıyorum, geçmiş. zamanında beni ezip geçen şeyler şimdi benden geçer olmuş. dönüp baktığımda çok hayal kırıklığı var burada, çok sevgi var. çok acı, çok gözyaşı var. şimdiyse elimde avucumda bir şey yok. ellerim boş geldim, ellerim boş gideceğim.
af buyur.
“canım kızım, zaman yaşadığın acıdayken sonsuzdur; hiçbir şey geçemeyecekmiş, gürültü ve acı bitmeyecekmiş gibi gelir.
dinle, yağmur dindi.”
çok üzüldüğümde, muhakkak hasta olurum.
eskiden her üzüntümün tek bir noktaya çıktığını ve o nedenle hiçbir zaman barışamayacağımı düşünürdüm. insanın kendi iddiasından vurulması, her zaman bu kadar güzel hissettirmiyor.
bazı şeyler geç de olsa bitermiş.
‘gitti. sanırım bir daha gelmeyecek. zaten hep birazdan kalkacak gibi koltuğun en ucuna oturur, gözü ya kapı eşiğinde ya da duvar saatinde olurdu. hep onu çağıracak birinin sesini bekler, sabırsızlığından ellerini koyacak yer bulamazdı. çağıran olmadı ama o tam zamanında gitti.’
hala yaşamaya devam ediyorsam kalbimin güzelliği belki bir başkasında da anlam bulur belki diye.
