Bu gece, altı kişinin oturduğu bir masaya yedinci kişi olarak oturdum. Bu gece Şövalyeler loncadaki o masasında tam yanlarına oturmam için bir sandalye daha çektiler. Hepsinin gözleri baktım, birlikte geçirdiğim o günlere sonra ağladım. Dönüp dedim ki tek birine değil her birine, “Nasıl başardınız? Sizler yaşadığınız bunca acıya rağmen nasıl hala savaşmak için bu kadar güçlüsünüz?” Çilen ise bana gülümsedi ve dedi ki “Bazı sonların daima bazı başlangıçları getirdiğini unutmadık çünkü.”
Ben daima kendi hayatları için durmadan savaşan karakterlerin yazarıyım ama kendi hayatımda ilk defa o kadar güçsüzüm ki… Heveslendiğim her şey, elimde kaldığından. Yolumun sonu uzunca bir zamandır değer verdiğim herkese ve her şeye bir veda olduğundan.
Burada anı kalsın. Bir gün başarırsam durup teşekkür edeceğim o kişiler Şövalyeler olacak. Başaramazsam da ne olursa olsun zaten finallerini yazmış olacağım.