*

Aslında bir şiirsin sen sevgilim ve bazense yağmurlu, biraz fazla gök gürültülü ve şimşekleriyle yüreğimin sokaklarını aydınlatan fırtınalı bir gece.

Ruhum kelimelere, bedenim sesime düşman kesilmişken anlatmak nasıl da zor.

Oysa seni düşünmek bu kokmuş erdemlerin çok uzağında.

Ruhum alev alev yanarken harabelerim kum ve topraktan ibaret.

Sen gülümsediğinde, bir dağ şarkı söylüyor kendi dilinde.

Bir şehir harabesi bırakıyorsun ardında. Sol yanımda sandığın, ruhumun derinliğine gömdüğüm.

Boğulurken almaya çalıştığım her nefes ciğerlerime batıyor.

Sen, gün batımın güzelliği, ben ise yapraklara düşen alevlerim.

Bana yüzmeyi öğrettiğin bu suları tanıyamıyorum, boğuluyorum.

Sevgilim, duvarları üzerime yıkılmış, pencereleri kırıklarla, dört duvarı kederle dolu bir mekandan yazıyorum sana bu satırları.