Çok uzun bir aradan sonra Wattpad'i tekrardan yükleyerek buraya girmek çok garip hissettiriyor. Yayımlamasam da taslaklarda yazdığım kitaplarıma bakmak, geçmişte karışık duygularla okuduğum fanfic'leri burada görmek çok garip hissettiriyor. O zamanlarda ergenliğimin en dibinde, isyânkar zamanlarımdaydım. Birisine deli sevda âşıktım. En çok, kavuşması imkânsız gibi görünen âşık çiftleri, tek taraflı âşıkları ve Yoonmin'i okumayı seviyordum çünkü bana kendimle onu hatırlatıyordu.
Şimdi ise buradayım: Hâlâ kendimi bir ergen gibi hissetsem de o zamanki hâlimden neredeyse hiç eser kalmamış, hayatın asıl en sert tokatlarını yediğim zamandayım. En değer verdiğim şeyin, Elizabeth'imin yavaşça elimden kayıp gidecek olmasından çok korkuyorum.
Biliyorum ki bu yeni ve son olacak bir durum değil. Hayattan sonsuz mutluluğu bekleyemeyiz. Hayat meğersem, o inişlerde senin nasıl çıkabildiğin ve bu süreçte neler yaşadığınmış. Gerçi ben hep düşüşte gibiyim; çıkmayı başarabilecek miyim, bilmiyorum. İleride tekrardan bu hesaba bakarsam eğer, şu anki hissettiğim gibi, "Ah, o zamanlarda ne kadar da aptalmışım. Hayatım çok güzelmiş, değerini bilememişim," diye düşünecek olmaktan çok korkuyorum. Şu anki yaşadıklarımdan daha korkuncunu yaşamaktan korkuyorum.
Buraya tekrardan baktığımda, geçmişte bir şeyler yazmanın beni nasıl hissettirdiğini yeniden anımsadım. Bu hisse yeniden tutunur muyum acaba? Yine cevabını bilmediğim bir soru daha…
Hayatımda çok şey değişti ve biliyorum ki değişmeye devam edecek. Tek dileğim, sevdiklerimle birlikte kalmak ve hepimizin hem ruhsal hem de fiziksel olarak sağlıklı olması. Buna Elizabeth'im dâhil.