ܻ⨍ꫀׁׅܻ݊

Yeşilin Kızına,
          Bugün ölüm yıl dönümün ablam, yazarken ne kadar kolay gelse de insana aslında değil. Dile kolay bir yıl geçti aradan ama hiç de geçmiş gibi değil. Senin acın hiçbir şekilde geçmek bilmiyor. Gördüğüm duyduğum en ufacık bir şeyde aklıma geliyorsun. Sadece anlık hatırlamıyorum seni, hep aklımdasın hep aklımda olmaya devam ediyorsun ve de edeceksin. Seni unutmaya asla niyetim yok. Kaç yıl geçerse geçsin sen benim ablam olarak kalacaksın. Belki kan bağımız yok bizim ama biliyorum bir bağımız hep vardı. 
          
          Keşfetimde Jensen'ı görüyorum çoğunlukla, elim sürekli senin adını arıyor, onu gördüğüm an sana atmak istiyor çünkü ona ne kadar hayran olduğunu.biliyorum. Sana söz verdiğim gibi, izliyorum Supernatural'i, bitmek üzere ve sanırım en çok da o seni hatırlattığı için kopamıyorum ondan. Dizi bittiğinde geri dönebilirim, baştan izleyebilirim ama seni ne kadar özlesem de geri gelmiyorsun ablam, seni her özlediğimde tek yapabildiğim şey ses kayıtlarını, o hayran olduğum gülüşünü dinlemek. Silinecekler diye çok korkuyorum. 
          
          Bazen birilerine Gamze diyorum, anlık gülüyorum. Hani derler ya acaba beni mi andı diye, onu diyorum istemez sonra senin beni anamayacağın geliyor aklıma. 
          
          Drowning çalıyor bazen, bazen kendim açıyorum sırf seni hatırlatıyor diyor. Oturuyorum dinliyorum, saatlerce dinlesem de bıkmıyorum. İnsan seni hatırlatacak bir şeyden bıkabilir mi ki zaten? 
          
          Senden sonra bana kimse Fezom demedi. Sanırım sadece sana özeldi aslında sana özel olması da bir yandan güzel. 
          
          Hesabına giriyorum, kitaplarına bakıyorum. Bölümlerini kaldırmıştın sadece bir kaç bölüm duruyor, yorumlarına bakıyorum, yaptığım yorumlara yanıtlarına, gülüyorum ama gözüm de doluyor. Hepsi birer hatıra. İyisiyle kötüsüyle tüm hatıraların çok güzel ama insan yine de yanında arıyor seni. 
          
          

Gözleri hatrımda kalan, sadece anılarıyla bile günümü güzelleştiren, geride bıraktığı ses kayıtlarıyla dâhi moralimi düzeltmeyi başaran o güzel kadına, kanımdan olmayan ablama, güzel yazarıma. 
          
          Özlemimin asla bitmeyeceği Gamze ablama... 
          
          İki gün sonra bir yıl olacak, sensiz geçen bir yıl. Sensiz geride bıraktığımız bir yıl ve de geride bırakmaya devam edeceğimiz onlarca yıl. Yazması kolay gibi görünse de düşünmesi hiç kolay değildi. Sensizliği bu klavye üzerinden anlatmaya çalışmak hiç kolay değil, kaç yıl geçerse geçsin olmayacak. Henüz kendi ailemden çok sevdiğim birisini kaybetmedim. Ben seni kaybedene kadar kendimi bu konuda çok ruhsuz sanıyordum, değilmişim. İlk seni kaybettiğimde anladım bunu, haberini ilk aldığımda inanmayışımla anladım, bunun altında bile şaka arayacak kadar kabullenemeyişimle anladım. O ilk iki gün benim için o kadar kötüydü ki, bildiğim bilmediğim hiçbir kelime anlatamaz. Sonrasında da kaldırabildiğim söylenemez, kafamın içinde sürekli senin sesin döndü, kulaklarımda hep senin iyileşeceğine olan inancın, sana iyileşeceğine inandığımı söylediğim anlar yankılandı durdu. Yapamadım, ben seninle ilk büyük acımı tattım. 
          
          Seni çok özledim. Ailen sürekli aklımda abla, yazamıyorum, çekiniyorum ama nasıl sen aklımdan bir saniye bile çıkmıyorsan, ailen de aynı şekilde çıkmıyor. Senin için elimden daha fazlasının gelmesini çok isterdim ama maalesef gelmiyor. 
          
          Ambriel'e bakıyorum bazen veya Gizli savaşçılara. Keşke bitirebilseydin eserlerini. Kendimi bazen mesajlarına bakarken buluyorum, onları kaybedeceğim diye çok korkuyorum. Ben de sadece o mesajlar var, sesin var, gülüşün var. Ve de karakterlerin var, karakterlerimiz var. Beraber can verdiğim onlarca karakter, biraz garip gelecek ama onlar hâlâ benimle yaşıyor çünkü biliyorum, sen de onlarla yaşıyorsun. Delice olabilir bilmiyorum fakat yine de söylemek istiyorum, hepsi hâlâ ilk yazdığın an kadar seviyor seni. 
          
          

Aşkolar bir kitap yazmışım olaayyyyy 
          
          
          
          Yavaş adımlarla depoya doğru ilerlerken paslanmış giriş kapısının yanında gördüğüm iki korumayla doğru yere geldiğimi anladım. Korumaların yanına gelince durup belimdeki silahı hazır hale getirdim ve ardından çizmemin  sivri ucuyla kapıya tekma atarak açılmasını sağladım. Açılan kapıdan içeri girerken korumalar bana hiçbir şey demediler. Ne üstümü kontrol ettiler ne de silahımı aldılar. Sadece bir baş selamı verip önlerine döndüler.
          
           Deponun ortasınsa doğru yürürken topuklu çizmemin çıkardığı tok sesi duyan herkes bana doğru döndü. Kimisi burda olduğum için, üstelik tek başıma geldiğim için bana dehşetle bakıyordu lakin hiç kimse yüzündeki bana karşı olan hayranlığını gizleyemiyordu. 
          
           Ortaya kadar yürüdüm ve hala bana bakmamış olan Victor'a bakarak silahı tavana doğru döndürüp bir el ateş ettim.
          
           Tüm korumalar silahlarını bana çevirince güldüm. Burada yer yerinden oynayacaktı ama sadece bana birşey olmayacaktı.
           ___
          .
          .
          .
          .
          . Lisede başlayıp devam edecek olan bir hikaye, Kırık Cam Parçaları yakında
          
          
          
          
           sizlerle!https://www.wattpad.com/story/308740712?utm_source=android&utm_medium=link&utm_content=share_writing&wp_page=create&wp_uname=nagihan8141

Merhaba sevgili yazarım yeni bir okuma Grubu kuruyorum. Grupta birbirimizin kitaplarını okuyup yorum yapacağız ayrıca oy vereceğiz. Haftalık turlar olacak hergün herkes kitapları sırasıyla okuyacak  grup daha çok yeni daha yeni kuruyorum.  O yüzden sana da bir şans vermek istedim yazım dilini beğendim eğer katılmak istersen Instagram hesabını vermen yeterli. Eğer senin içinde uygunsa aramıza katılabilirsin. Düşün ardından bana haber ver.

Seni çok özledim Yeşil'in Kızı. 
          
          Seninle kavga etmeyi, bir saat bile sürmeden tekrar barışmayı ve hiçbir şey olmamış gibi devam etmeyi. Beraber gülmeyi, beraber sinirlenmeyi. Bana kızsan bile affetmeni. Çok özledim. Sensiz pek de güzel değil buralar, fazla cansız fazla ruhsuz ve de fazla yalnız. Nasıl bu kadar çok yer kapladın içimde bilmiyorum, seni bir an bile unutmuyor, her an hatırlıyorum. 
          
          Seni çok seviyorum, sevmeye de devam edeceğim. Yattığın yer incitmesin. Burası çok cansız ama umarım toprağın canlıdır. 
          

Zamanın senin için bu kadar erken duracağını bilseydim, benim için ne kadar önemli olduğunu ve seni ne kadar çok sevdiğimi defalarca dile getirirdim... Toprak yeşili gözlerin buluştu artık toprağıyla, sen artık sonsuz oldun Yeşilin Kızı.

Ölüm sevdiklerine gelmeyince, ölümün daima çevresinde dolaştığını unutur insan. Sevdiğin birisini kaybedene kadar anlamazsın ne kadar can yakıcı, ne kadar sarsıcı bir şey olduğunu. En sonunda anlarsın ama bunu anlamak ve anlamanı sağlayan olayı yaşamak çok sarsar seni. İşte burada ders çıkarırsın, yapamadıkların kalır içinde. Ölümü hesaba katmadığından , ölüm geldikten sonra geride kalan bir ukdeyle yaşar daima. Dünya malının dünyada kalacağını, o malı kullananında yaradana döneceğini hep unutuyoruz. Unutmayın. Hep aklınızda olsun, yapmak istediğiniz şeyleri yarına bırakmadan yapın. Sevdiklerinizle doya doya vakit geçirin, uzakta ya da yakında fark etmez. Doya doya vakit geçirin, bir gün ölümün size ya da sevdiklerinize geleceğini hep hesapta tutun. Daima mutlu olun. Kızsanız da kırılsanız da asla vazgeçmeyin, ayrılmayın. Ertelemeyin, ne özrü ne de affetmeyi asla ertelemeyin çünkü küçücük bir şey bile bazen sizden ya da karşı taraftan kalan son anı son hatıra olabiliyor. Değer dediğin kaybedildikten sonra değil, o varken de verilmeli. 
          
          
          Bir sunucu sayesinde tanıştığım güzel ablam. Mavişim diye sevemeyeceğim seni, çünkü sen maviş değilsin. Öyle sanılsa da aslında değilsin. Toprak yeşili senin gözlerin. Yeşilin kızıydın benim için, öyle seveceğim seni, öyle hatırlayacağım daima. Canım ablam, o kadar değerliydin ki benim için, değerini kelimelere dökemiyorum artık olmayışının verdiği etkiyi atlatamıyorum. O kadar inanmıştım ki daima beraber olacağımıza, yan yana olamasak da gönlümüzde yan yana olmaya devam edeceğimize. O kadar inandım ki o hastaneden iyi bir şekilde çıkacağına... Bu son, bu veda beni çok sarstı. Seni çok seviyorum, seni çok sevmeye devam edeceğim. İyi ki girdin hayatıma, iyi ki tanıştım seninle ve iyi ki konuşmayı hiçbir zaman bırakmadım. O kadar güzel o şeyler kattın ki bana, bunları asla unutmayacağım. Sen artık yoksun ama biz seni içimizde daima yaşatacağız Yeşilin Kızı. 
          @Adeylan22

Ay hellüüü

Takipçilerim arasında yaşayan var mı acaba... 

Merhaba. (: Bu yazdığımı kaç kişi görecek, kaç kişi okuyacak bilmiyorum ama içimi dökmek istiyorum yine de. Bunu pek başarabilen birisi değilim ama deneyeceğim. Okuyacak olan olmasa bile. 2018 yılından beri burada bir şeyler yazmayı deneyen 19 yaşında bir kızım ben. Hayal gücü geniş olan ama asla dile dökemeyen, dökse de bir türlü içine sindiremeyen, kalemini asla beğenmeyen birisiyim. Sırf bu yüzden bile asla ilerleme kaydedemedim hep yerimde saydım ve artık pes ediyorum. Kaçınız yazdığım kitapları okudu bilmiyorum ama olmuyor, yapamıyorum. Galiba yazmak gerçekten hiçbir şekilde benlik bir şey değil. O yüzden bırakıyorum. Belki arka planda yine bir şeyler denerim ama yayınlayacağımı hiç sanmıyorum. Belki biraz geçince uygulamayı bile silerim belli olmaz bana. Yine de şunu söylemek isterim ki, bu uygulama bana çok şey kattı, arkadaş, abla, abi verdi. Hepsi de benim için çok ama çok değerli. Yazmayı başaramadım belki ama umarım tanıştığım kişilere bir şeyler katabilmişimdir. (: