bu saatler çok yavaş geçiyor, düzgün giden hayatımın içine ben sıçıyorum sadece yoruldum harbiden kafamın içinde dolanmasından tilki gibi. radarına girmek için yaşamamak gerekiyor belki de, o kadar güçsüz değilim. gerçi o da sadece güçlülerin alabildiği bir karar ama artık ne bu kafayla ne de bu hislerle uğraşamıyorum katlanamıyorum ağır geliyor hepsi. ne ara böyle zayıf birisine döndüm bilmiyorum, dokunmadığım birisi bana nasıl bu kadar dokunabildi onu da çözemiyorum. komik geliyor bazen yıllar boşuna gitmiş gibi. madem sadece acı bırakacaktı, unutmak için yaşamamayı göze aldırackstı ne diye bu denli sevdirdi ne diye bu kadar dibime girdi alıştırdı hâlâ ona karşı içimin gittiği tarafımdan nefret ediyorum, hâlâ onu düşündüğümde ağladığım için nefret ediyorum beni önemsemediği için de, yanımda olmadığı için de, son kez beni aramadığı için de nefret ediyorum. gün geçtikçe azalması gerekirken özenle artıyor bu kötü his. belki artık onu düşünmediğim sonsuz güzel bir uyku çekebilirim günün birinde ama umarım bu nefrs alıyorken mümkün olur. artık kelebeğin dördüncüsü değilim, ikincisiyim merakla yaklaşıp kül olan tamamen yok olan
