ne kadar özlemişim ttjjkb'u.. seneler önce üniversite fikrinden bile uzakken, üniversiteye hazırlanırken, sınavı kazandığımda ve şimdi evimden yurduma giderken otobüste okuduğum, beni her okuduğumda ayrı bir sarsan, kendimden ayrı parçalar bulduğum bir kitap. lise bahçesinde yeşil not defterime onu yazmaya kalkışmıştım, el yazması cep kitabı yapmak istiyordum ama yoğunluktan asla 5. bölüme geçememiştim. kendisini çok çok severim, bi ara gittiğinde bile not defterimde - kitaba çevirirken oraya kopyalamıştım hepsini - açıp açıp okurdum. etkisinden çıkamıyorum çıkmak da istemiyorum. günün birisinde cidden o isteğimi yerine getireceğim. bilmiyorum saçma gelebilir belki ama ben onunla büyüdüm, hayatımın her farklı döneminde her bir farklı satırında içime dokundu. teşekkür ederim sâhiden.