bartusarca

17. yaşımı, 2025’i hep üzülerek hatırlayacağım ama şükrederek de, beni bulduğu için.

yüzünü özlüyorum, sesini özlüyorum, hiç sarılmadık ama ona sarılmayı özlüyorum. sanıyordum ki ben bir daha nefes alamam. ama yüzünü gördüğüm her an derin bir iç çekmek istiyorum. nefes alabildiğimi hissediyorum.

bartu.
            sana anlatacak çok şeyim var ama bugün sana iyi şeylerden bahsetmek istiyorum.
            bartu.
            biriyle tanıştım. teyzem öldüğünden beri tamamem yapayalnız kalmış gibiydim, sigara içmeyi arttırdım, saatlerce soğukta oturup defalarca hasta oldum. 
            sanıyordum ki verdiğimin karşılığını hiçbir zaman alamayacağım, gerçekten sevilmek ne demek hiç bilmeyeceğim.
            hayattta hep yokuş çıkıyordum da sanki ilk kez düzlüğe varmışım gibi bu his.

özlemekten nefret ederim ama ölene kadar özleyeceğim onu. 

bir anneyi sever gibi sevdim onu ve bir annemi kaybettim o öldüğünde.

gülüşünü özledim. bir şeyler konuşurken dönüp bana gülerek değil mi ecem demesini özledim. keşke trende daha fazla şarkı dinleyebilseydik onunla.

yeni eve taşınmıştı. hatta eve ilk taşındığında onlarda kalmıştım beş gün. birlikte dizdik o evi. sabah kalktık kahvaltı yaptık dizi izledik birlikte güldük. misafirleri geldi sonra o günkü heyecanını unutmuyorum. teyzemin kekini özledim bartu.

bazen sadece ağlıyorum ve dua ediyorum. başka hiçbir şey yapamadığımdan.

elimden başka hiçbir şey gelmiyor

bu kadar aciz olmaktan da nefret ediyorum 

bugün yıllar sonra bi fotoğraftan gördüm onu ve gördüğüm anda panik atak geçirdim 

afra ablayla konuşmayı özledim. bilmiyorum bartu. sanırım benim dışımda hiçbir manyak psikoloğuna bir seans boyunca seni anlatmamıştır. ben yapmıştım. dinlemişti beni. çıkarken seni çok sevdiğini ve sana teşekkür ettiğini söylememi istemişti.

afra abla bana sanki çocuk olabildiğin hiçbir yer yokmuş gibi, demişti.

ilk panik atağımı geçirdiğimde sana gelmiştim bartu. daha bunun ne olduğunu bile bilmiyordum. komşumuz bana demişti ki ecem anneni korkutuyorsun, onu düşün, sakinleş. bartu ben canımla uğraşıyordum ve yine annemi düşünmek zorundaydım. ben yine hayatımın en zor anındayken bile annelik yapmalıydım. çok ağır gelmişti. bartu benim hiç acı çekmeye hakkım yok mu. annemin yanında acı çekmeye hakkım yok mu. hep mi güçlü durmalıyım. hep mi kalpsizi oynamalıyım. ben çocuğum bartu. ben annemin çocuğuyum. ama neden öyle gelmiyor.

bir anda ölüp gitsem yine beni suçlarlarmıl gibi

beni dönüştürecekleri insandan korkuyorum bartu. gitmek istiyorum bu yüzden.

kendimden korkmaya başladığımı söylesem çok mu saçma olurdu

bartu.
            bazen oniki olmak istiyorum ama bazen de kaçmak istiyorum o yaşımdan.